สิ่งกีดขวางที่กองรกรุงรังในห้องเรียนไม่มีมากนัก ก่อนหน้านี้พวกปีศาจครูก็ได้ออกไปเก็บกวาดบ้างแล้วบางส่วน
ตอนนี้เห็นลูกปีศาจตัวจิ๋วพุ่งทะยานออกมาจากห้องเรียน กลุ่มปีศาจครูที่ยืนดักรออยู่ข้างนอกต่างจับทีละคนสองตัวทันที
แม้เช่นนั้น จินกุ่นกุ่นกับเพื่อนๆ ก็ยังหลบการจับกุมของปีศาจครูได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วตั้งใจยืนขวางหน้าเจียงสวี่สวี่อย่างไม่ยอมถอย
เจียงสวี่สวี่มองเหล่าตัวน้อยที่ตัวสูงแค่เอวของเธอ ในใจรู้สึกซาบซึ้งปฏิภาษาอะไรสักอย่าง
เรื่องนี้แท้จริงแล้วเป็นเรื่องของเธอคนเดียว ไม่เคยคิดเลยว่าพวกมันจะยื่นมือเข้ามาพัวพันเองโดยสมัครใจ
เกรงว่าพวกปีศาจครูจะเดือดดาลจริงจังแล้วลงมือกับลูกปีศาจตัวเล็ก เจียงสวี่สวี่รีบพูด
“ฉันแค่อยากเรียกร้องสิทธิ์ของตัวเอง ไม่ได้ตั้งใจท้าทายอำนาจของสถาบัน เรื่องครั้งนี้สรุปแล้วก็เป็นเรื่องระหว่างฉันกับคณะวิชาปีศาจ ไม่เกี่ยวกับเด็กๆ พวกนี้!”
“เด็กๆ ถูกเธอยุยงให้นัดหยุดเรียนพร้อมกัน ถือเป็นการฝ่าฝืนกฎของโรงเรียนอย่างร้ายแรงแล้ว ไม่ใช่เธอบอกว่าไม่เกี่ยวก็ไม่เกี่ยว อีกอย่างเธอมีสิทธิ์อะไร?
สถาบันให้ เธอถึงจะมีสิทธิ์ สถาบันไม่ให้ เธอก็ไม่มีสิทธิ์อะไรเลย!”
ปีศาจครูผู้นั้นพูดพลางเต็มไปด้วยความดูแคลน “กฎของคณะวิชาปีศาจ คือกฎที่ปีศาจทุกตนยอมรับร่วมกัน ถ้าเธอรับไม่ได้ ก็ออกไปจากที่นี่ได้เลย”
“กฎที่ปีศาจทุกตนยอมรับ มันจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องเสมอไปเหรอ?”
เจียงสวี่สวี่ถาม “ถ้าฉันไม่อยากจากไป แต่อยากได้ความเป็นธรรมด้วยล่ะ?”
“งั้นเธอก็ลองดูสิ”
ระหว่างที่ปีศาจครูพูด ก็ได้ยินเสียงร้องลั่นอันเจ็บปวดของลูกปีศาจตัวหนึ่งดังขึ้นเบื้องข้างทันที
หันไปมอง เห็นปีศาจครูคนหนึ่งกำลังจับลูกปีศาจสองตัวไว้ แล้วยกเท้าเตะลูกปีศาจครึ่งปีศาจที่พยายามขวางเขาล้มลงกับพื้น
ความจริงแล้วกลุ่มปีศาจครูกับลูกปีศาจเหล่านี้ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูดว่าจับตีสั่งสอนได้ตามใจชอบ