เพียงแค่พริบตาเดียว โจวชาชาก็หายวับไปราวกับระเหยหายไปจากที่ตั้ง
ผู้กำกับเฉินที่นั่งอยู่หน้าจอมอนิเตอร์บ้าไปก่อนใคร เขาลุกกระแด้ขึ้นจากเก้าอี้ คว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาตะโกนอย่างคลั่ง
"คนละ?! ไปไหน?!"
โจวชาชาตัวโตขนาดนั้นหายไปได้ยังไง?!
แม้แต่เหวินฉางเยว่ยังไม่ทันตั้งตัวกับการที่ตึกผีโผล่มาโดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ ทั้งยังกลืนคนหายไปอย่างเงียบงัน
พอได้สติ เขาก็พุ่งตัวมุ่งหน้าไปทางหน้าต่างทันที
เท้าหนึ่งถีบกระจกโซนสำนักงานแตกกระจาย ตามด้วยการพุ่งตัวลอยออกไป — เขากำลังจะกระโดดไปเกาะผนังของตึกผีหลังนั้นตรง ๆ
"อ๊าาา!!" ไม่รู้ใครเป็นคนแรกที่ปล่อยเสียงกรีดร้อง แชทสดก็พลันอลหม่าน
ก็เพราะเพื่อหามุมที่ตรงกับตำแหน่งจริง พวกเขาย้ายมาอยู่ชั้น 9 ซึ่งเป็นชั้นของคุณพี่ผู้แฉเรื่องนี้โดยตรง
ผนังตึกฝั่งตรงข้ามดูเหมือนอยู่ใกล้ แต่ความจริงห่างแค่ไหนไม่มีใครกล้าการันตี
แล้วเขากะจะกระโดดข้ามไปแบบนี้เชียว...
คนในสำนักเซวียนเป็นบ้าอะไรกันหมด?
หลินเจินเจินไม่บ้าเท่าเหวินฉางเยว่ เขารู้จักความสามารถตัวเองดี แต่เขาก็เป็นคนแรก ๆ ที่ได้สติหลังโจวชาชาหาย แล้วหันหัวพุ่งลงบันไดทันที
ไม่รอลิฟต์ วิ่งลงบันไดในลมหายใจเดียว
ตากล้องเดินตามประกบวิ่งตามหอบหายใจ
แต่ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็ไม่มีเวลาสนใจฝั่งพวกเขา
ทุกสายตาจับจ้องเหวินฉางเยว่ที่กระโดดออกนอกหน้าต่างไปโดยไม่คิดอะไรเลย
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะพุ่งเข้าชนกับตัวตึกฝั่งตรงข้าม ความผิดปกติก็เกิดขึ้นอีกครั้ง