ความแค้นฝังในใจของเจียงเฉิงไม่มีใครล่วงรู้ ขณะนี้ในห้องทำการของชืออู๋ฉู่ เจียงสวี่สวี่ทักทายเพียงสั้น ๆ ก็เข้าเรื่องอย่างตรงไปตรงมา
เธอดันซานชู่ไปไว้ตรงหน้าชืออู๋ฉู่ แล้วถาม
"ลองดูสิ จำได้ไหมว่าหางนกฟีนิกซ์ที่นายได้มาน่ะ มันมาจากนกฟีนิกซ์ตัวไหน"
ชืออู๋ฉู่ได้ยินว่าพวกเธอเก็บลูกนกฟีนิกซ์มาได้ก็ยังรู้สึกไม่น่าเชื่อ เขียนคว้าเข้าไปดมใกล้ ๆ จริง ๆ เป็นกลิ่นคุ้นเคยจริง ๆ
มือของเขาเริ่มคันโดยสัญชาตญาณ อยากยืดมือไปดึงเส้นผมของเด็กตรงหน้าหนึ่งเส้น
แต่ยังไม่ทันจะแตะต้อง เด็กน้อยก็ระแวงถอยหลังไปก้าวใหญ่ทันที หลบไปซ่อนหลังเจียงสวี่สวี่ มองเขาตาเต็มไปด้วยความระแวง
ชืออู๋ฉู่จำใจลากมือกลับมาอย่างเกรงใจไม่ถูก
เออม์... เคยชิน เคยชินแล้ว
เขาไอเบา ๆ หนึ่งครั้งแล้วกลับเข้าเรื่อง บอกเพียงว่า
"จริง ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่านกฟีนิกซ์ที่ให้หางมาแก่ฉันเป็นตัวไหน จำได้คร่าว ๆ แค่ว่าวันนั้นมันกำลังตีกับอะไรบางอย่าง
เปลวไฟบนตัวมันตกลงมาจากฟ้าเป็นกลุ่ม ๆ เหมือนฝนไฟ แล้วในไฟนั้นก็ปะปนหางขนหนึ่งเส้นมาด้วย ฉันเลยยกมือแอบเก็บมันมา"
แม้จะแอบเก็บมา แต่เขาก็ไม่รู้จะใช้ยังไง ก็เลยซ่อนมันไว้ในคลังจิ๋วในหูตัวเอง จะเอาออกมาใช้ก็ต่อเมื่ออากาศหนาวมาก ๆ เท่านั้น
ไม่มีเหตุผลอื่น หางนกฟีนิกซ์อบอุ่นดีนี่
เรื่องที่ชืออู๋ฉู่เอาหางนกฟีนิกซ์ไปใช้เป็นแผ่นประคบอุ่นน่ะ เจียงสวี่สวี่รู้มาตั้งแต่วันที่เอาหางเส้นนั้นมาจากเขาแลกแล้ว
ดังนั้นเธอถึงตั้งใจแลกหางนกฟีนิกซ์เส้นนั้นออกจากเขาเด็ดขาด
ตอนนี้ได้ฟังเรื่องราวที่เขาได้หางมาแล้ว เจียงสวี่สวี่ก็รู้ว่าเดินทางมาครั้งนี้คงเสียเปล่าเปลี่ยว