ไม่ใช่ความผิดที่เจียงเฉิงจะคิดมาก
หลัก ๆ ก็คือสองวันนี้เขารู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ค่อยสมประกอบ
ถึงแม้จะไม่มีอาการรุนแรงเหมือนลุงคนรอง
แต่เขาก็แอบไปสืบถามมาแล้ว
บางอาการตั้งครรภ์ปลอมไม่ได้ชัดเจนแบบลุงคนรอง ไม่เพียงไม่ท้องขึ้น แถมยังผอมลงเรื่อย ๆ อีก
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเร็ว ๆ นี้เขาก็รู้สึกเบื่ออาหารจริง ๆ
เขาจึงกังวลว่าจะโดนเหมือนลุงคนรองทั้งที่ตัวเองไม่รู้ตัวหรือเปล่า
ถึงเขาจะไม่ได้กินช็อกโกแลตที่คนอื่นแอบใส่ของเจือปนเหมือนลุงคนรอง แต่เขาก็ดื่มน้ำจากแก้วที่ปีศาจตนนั้นใช้แล้วนี่นา!
เจียงสวี่สวี่ฟังเจียงเฉิงวิเคราะห์อาการของตัวเองจบ ก็เงยหน้ามองเขา สายตาที่เมื่อกี้ไม่เอาไส้ไม่เอาหัวก็หายไป
เธอครุ่นคิดสักครู่ แล้วหยิบปูสีชาดแดงประจำตัวออกมา ทำท่าให้เจียงเฉิง
"ยื่นมือออกมา"
เจียงเฉิงไม่เข้าใจ แต่ก็ทำตามที่ถูกบอก
เจียงสวี่สวี่ใช้ปากปูแตะฝ่ามือเขาเบา ๆ แล้ววาดอักขระอาคมลงบนฝ่ามืออย่างรวดเร็ว
เพียงอักขระเสร็จสรรพ ฝ่ามือของเขาก็พุ่งไอปีศาจจาง ๆ ออกมาหลายเส้น
เจียงสวี่สวี่แปลกใจเล็กน้อย บ่นพึมพำเสียงเบา
"โดนจริงด้วย"
เจียงเฉิงได้ยินดังนั้น มือสะบัดกระตุก ทั้งตัวก็โยกเซจนแทบล้ม
นึกถึงภาพตัวเองอาจมีอาการตั้งครรภ์ปลอมเหมือนลุงคนรอง เจียงเฉิงก็แทบจิ๊กกัน
ลุงคนรองก็เถอะ มีลูกแล้วถึงสามคน
แต่เขาน่ะ ยังไม่ได้แต่งงานเลยนะ!
ทำไมถึงโดนเอาได้?
ความรู้สึกของเจียงเฉิงตอนนี้ ไม่ต่างจากตอนที่รู้ตัวว่าถูกขังอยู่ในหุ่นยนต์ดูดฝุ่นเมื่อครั้งนั้นเลย
สิ้นหวัง สุด ๆ
เจียงสวี่สวี่มองเจียงเฉิงตัวสั่นเซ ถอยหลังสองก้าวจนเซคล้า แล้วตูบล้มลงนั่งบนโซฟาข้างหลัง จากนั้นก็กอดหัวตัวเองบีบแก้มกระตุกอยู่เงียบ ๆ