หัวใจของเจียงสวี่สวี่สั่นไหว ราวกับตระหนักได้ถึงสิ่งใดสักอย่าง อยากคว้ามันไว้ แต่แสงวิญญาณเบื้องหน้ากลับค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย
แสงวิญญาณที่เฟิงหลิงหลิงกลายร่างเป็น มุ่งตรงสู่แสงสว่างจุดหนึ่งบนท้องฟ้ายามค่ำคืน และในที่สุดก็หายไปจากสายตา
เจียงสวี่สวี่มองตามอยู่นานนับชั่วโมง กว่าจะตอบกลับเธอด้วยเสียงเบาหวิวว่า
"จะต้องมี"
เธอกับเธอ คงจะมีชีวิตหน้า
เพราะเธอทั้งสองเคยมีการพบกันครั้งหนึ่ง แม้วัฏฏะจะหมุนผ่านไปร้อยชาติพันปี แม้ของยังเหมือนเดิมแต่คนเปลี่ยนไป สักวันหนึ่งในอีกชาติหนึ่ง เธอกับเธอก็จะได้พบกันอีกครั้งในร่างที่อีกฝ่ายปารถนาที่สุด
……
คืนนั้น เจียงสวี่สวี่หลับไม่ลงจนรุ่งสาง กระทั่งใกล้รุ่งเธอจึงปิดตาหลับสบาย และครั้งหาได้ ก็ได้ฝันถึงเรื่องหนึ่ง
ในความฝัน เธอกลับไปอยู่ในวันที่ถูกคนตระกูลกวนไล่ออกจากบ้าน
เงาของเจียงหวยค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้าคมสันที่งดงามมองเธอ เรือนคิ้วและดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มคุ้นเคย เขาพูดกับเธอว่า
"ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันคือพี่ชายของเธอ เจียงหวย"
……
เมื่อแสงอรุณสาดส่องทั่ว คุ้มเฟิงที่เงียบสงบราวกับกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
อาจเป็นเพราะเฟิงหมิงเชิงทำการบ้านมาเมื่อคืน วันนี้ท่านหญิงเฟิงในที่สุดก็ฟื้นจากอาการเมื่อวานได้ ตื่นแต่เช้าก็จัดการให้คนทั้งคุ้มกวาดลานบ้าน จัดเตรียมเครื่องสำอางและข้าวของ
ขบวนเกียรติยศที่วังเตรียมไว้ให้เจียงสวี่สวี่ก็ออกเดินทางจากประตูวังแต่เช้าตรู่ มุ่งหน้ามาถึงหน้าคุ้มเฟิงอย่างสง่างาม
จากนั้นจึงประกอบพิธี บูชาฟ้า และขอบพระคุณบรรพบุรุษ เฟิงหมิงเชิงทั้งสองสามีภรรยายิ้มแย้มส่งตัวเธอถึงหน้าประตูใหญ่ ก่อนจากยังไม่ลืมกำชับอย่างเอาใจใส่ว่า