ไม่มีใครคิดว่าการโต้กลับของฮวาสุ่ยจะเด็ดขาดได้ขนาดนี้
แม้แต่ชาวบ้านหมู่บ้านที่เก้ายังถูกคนที่พุ่งกระเด็นถอยหลังไปเฉียบพลันทำเอาตกใจกันยับ
เมื่อมองไปที่ตัวการอย่างฮวาสุ่ย เขายืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าที่เดิมไม่ค่อยมีสีสันกลับดูเหมือนมีความระทดท้อกับรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีปรากฏขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล
เขาเงยหน้ามองไปที่ลู่หนานซิงข้าง ๆ อย่างสัญชาตญาณ แล้วพูดเบา ๆ ว่า
"ฉัน... ใช้แรงน้อยมาก"
ฮวาสุ่ยรู้ว่าตัวเองเป็นกลายกระดูกที่มีแรงมหาศาล ต่อให้เผชิญหน้ากับมนุษย์ธรรมดาเขาก็ฟังคำเสมอ คอยระงับพลังไว้ตลอด
ก้อนโคลนเมื่อกี้ เขาจริง ๆ ก็แค่ขว้างกลับไปตามสบาย ๆ ใช้แรงน้อยมากจริง ๆ
เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมคนถึงกระเด็นออกไปได้
ลู่หนานซิงมองคนที่กระเด็นไปนั่นด้วย ได้ยินดังนั้นจึงตอบเพียงสั้น ๆ ว่า
"ฉันรู้ แต่คนนั้นมันตัวเปล่าเกินไป"
ผอมแห้งอ่อนแอ ฐานตั้งก็ไม่มั่นคง
ทั้งที่ฮวาสุ่ยแทบไม่ได้ใช้แรงสักหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ
แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะฮวาสุ่ยแรงมากหรอก
ฝั่งชาวบ้านหมู่บ้านที่เก้าก็ได้สติในที่สุด ทุกคนบนใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธกริ้ว
พวกนี้ จับลูกชายประมุขตระกูลไปไม่พอ ยังจะบุกเข้ามาอาละวาดทำร้ายคนในหมู่บ้านอีก!
เห็นหนุ่มแกร่งหลายคนกำลังจะพรวดพราดพุ่งเข้ามา ในจังหวะนั้นเอง เสียงที่เปี่ยมด้วยอำนาจก็ดังขึ้นจากหลังฝูงชน
"ทำอะไรกันทั้งหมด!"
ฝูงชนแยกทางออกตามสัญชาตญาณ เห็นชายชราสองคนเดินมาอย่างช้า ๆ จากด้านหลัง
ว่าจะอยู่ในหมู่บ้านก็จริง แต่ชายชราทั้งสองไม่ว่าจะเครื่องแต่งกายหรือเครื่องประดับที่สวมใส่ต่างประณีตหรูหรา มองแวบแรกก็คือชายชราร่ำรวยสองคนที่มีอารมณ์ขันธ์เปี่ยม