หม่อมหลวงหลิงแก่ตัวลงไปมากแล้ว
นอกจากการเป็นสื่อกลางทางวิญญาณช่วยคนติดต่อดวงวิญญาณแล้ว ก็ไม่มีวิชาอะไรเกรียงไกรเป็นพิเศษ
จึงได้แต่ฝากความหวังไว้กับคนตรงหน้าเหล่านี้
แม้ดวงตาของนางจะมองไม่เห็น แต่สัมผัสกลับชัดเจน ผู้คนกลุ่มนี้ล้วนเป็นคนดี
เจียงสวี่สวี่มองหญิงชราตรงหน้า แล้วกล่าวกับนางอย่างจริงจังว่า
"พวกเราจะสุดความสามารถ พาคุณนั้นกลับมาโดยไม่บอบช้ำสักนิด"
เพื่อให้หม่อมหลวงหลิงอุ่นใจ เซี่ยอวิ๋นหลี่จึงยืมสถานที่ของนางตั้งแท่นบูชาเพื่อค้นหาตำแหน่งของเซวียหลิง
กลิ่นไม้จันทน์ล่องลอย เสื้อผ้าของเซวียหลิงถูกโยนลงในถาะไฟ พร้อมเสียงสวดมนต์ร่ำไหมของเซี่ยอวิ๋นหลี่ เสื้อผ้าในถาะไฟก็ถูกเผาไหม้จนมอดไปอย่างรวดเร็ว
ในแสงเพลิง มีควันขาวลอยออกมาเป็นเส้น ๆ
เซี่ยอวิ๋นหลี่ตาไวมือไว ใช้แผ่นยันต์ในมือฉวยควันขาวนั้นอย่างคล่องแคล่ว ควันขาวเส้นนั้นกลับถูกดึงมาได้ราวกับเส้นด้าย
"เก้าดาวจงพร้อมเดิน ชี้ทางแก่ข้า เปิด!"
พร้อมเสียงตะโกนต่ำของเขา ควันขาวถูกส่งเข้าไปในเข็มทิศด้านข้างจนหมดสิ้น
แสงวิญญาณวูบหนึ่งวาบผ่าน เข็มของเข็มทิศหมุนเร็วขึ้น
เซี่ยอวิ๋นหลี่หยุดวิชา หยิบเข็มทิศขึ้นมาตรวจดูแล้วพยักหน้าให้เจียงสวี่สวี่และคนอื่น ๆ
ทุกคนเก็บของอย่างรวดเร็ว กล่าวลาหม่อมหลวงหลิงแล้วเดินตามเข็มทิศเพื่อค้นหาร่องรอยของเซวียหลิง
ค้นไปก็ค้นไป จนฟ้ามืด
ลานรถทิ้งแถวตะวันตกของเมืองมีเพียงโคมไฟสีเหลืองระยิบระยับไม่กี่ดวง
เจียงจ้านเงยหน้ามองข้างนอกอย่างเงียบ ๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์
[ที่นี่ไม่เหมือนที่ที่มีคนอาศัยอยู่เลย]