[แม้จะเป็นต่างโลก แต่ทุกคนในโลกใบนี้ต่างก็มีชีวิตของตัวเอง]
คำที่สวี่สวี่เคยพูดไว้ นางจดจำไว้
ยันต์แห่งความฝันใบนี้ นางจึงได้ให้สวี่สวี่วาดไว้ตั้งแต่ก่อนจะมาหาเขา
ขอให้หลังจากวันนี้ไป เธอผู้เป็นคนของโลกใบนี้จะได้กลับคืนสู่ชีวิตตามรางของตัวเองโดยสมบูรณ์
เมื่อแสงวิญญาณค่อย ๆ จางหายตรงหน้าเจียงอวี่เฉิง แสงรักหวนและความลั้ลละในดวงตาที่เขามองไปยังเวินเหรินชีชีก็มืดหม่นลงทีละน้อย สุดท้ายเขาก็ค่อย ๆ ปิดตาลง
เห็นร่างของเจียงอวี่เฉิงโน้มล้มลง เวินเหรินชีชีก้าวยาวเข้าไปทันที โอบร่างเขาไว้อย่างมั่นคง
ประคองเขาอย่างระมัดระวังลงนอนบนโซฟา มองใบหน้านั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันตัว หยิบหลินเจินเจินที่นอนแน่นิ่งบนพื้นด้วยมือเดียว แล้วพาตัวคนออกจากหมู่บ้านวิลล่าไปอย่างง่ายดาย
……
อีกด้านหนึ่ง
เจียงสวี่สวี่นำคณะก้าวออกจากโดเมน เบื้องหน้าก็เปลี่ยนไปแล้ว
ภายในห้องสไตล์ตะวันตกตกแต่งหรูหรา ชายสองคนหนึ่งยืนหนึ่งนั่งกำลังเรียกวิดีโอคอลผ่านคอมพิวเตอร์
ทั้งคู่แรกเห็นจอที่ดับลงอย่างกะทันหัน แล้วจึงสังเกตเห็นความผิดปกติในห้อง ทั้งสองหันศีรษะกลับ มองคณะที่ปรากฏตัวขึ้นในห้องเงียบ ๆ นี่ ดวงตาเบิกโต เห็นได้ชัดว่าตกใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
แต่ก็แค่หนึ่งวินาทีเท่านั้น ทั้งสองสบถออกมาเป็นภาษาที่ฟังไม่ออก แล้วสะท้อนกันทันทีชักปืนดำออกมา ไม่ปรานีเลยแม้แต่น้อย เล็งยิงใส่พวกนางทันควัน
เด็กที่เติบโตมาในประเทศหัวกั๋วแทบไม่มีใครเคยเจอฉากชักปืนยิงกันเฉพาะหน้าแบบไม่ถามไถ่แบบนี้