แม้ต้องแลกด้วยการที่วิญญาณแตกสลายไปทั้งดวง เปาอี้ซือก็ต้องให้ปีศาจน้อยสองตัวนี่จ่ายราคาที่ควรจ่าย!
เธอคิดอย่างนั้น แต่พอร่างผีพุ่งเข้าไปถูกสองคนนั้น มันกลับทะลุผ่านตัวพวกเขาตรง ๆ
ดวงตาของเปาอี้ซือเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ไม่ยอมแพ้ เธอพุ่งเข้าหาสองคนนั้นอีกครั้ง
แต่ก็ยังแตะต้องไม่ได้
เธอ...อ่อนแอเกินไป
ถ้าเป็นกลางคืนอาจจะโอเคกว่านี้ แต่ตอนนี้เป็นเที่ยงวันที่แสงแดดรุนแรงที่สุด ซึ่งก็คือช่วงที่ไอผีของเธออ่อนแอที่สุด
เปาอี้ซือไม่ยอม ตะโกนกรีดร้องใส่สองคนนั้นด้วยความโกรธ พยายามให้พวกเขารับรู้ถึงการมีอยู่ของตัวเอง
แต่ก็ยังไร้ผล
ตอนนี้ไปหาเจียงสวี่สวี่ก็ไม่ทันแล้ว
ทำยังไงดี?
เธอควรทำยังไง?
ทันใดนั้น สายตาของเธอก็ตกอยู่ที่เด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังจะถูกสองคนนั้นลากไปทิ้งลงหลุม
ในเสี้ยววินาทีนั้น เปาอี้ซือไม่ทันได้คิดอะไร พุ่งเข้าหาเด็กหญิงทันที
คราวนี้ เธอไม่ได้ทะลุผ่านร่างของอีกฝ่ายอีก
เธอ...เข้าไปได้แล้ว
ไม่ พูดให้ถูกก็คือ เธอเข้าสิงสำเร็จ!
เด็กหญิงที่ตกใจกลัวจนเกือบเป็นลมก็แลบตาขึ้นทันที ดวงตานั้นแผดเผาไปด้วยความโหดเหี้ยมที่ไม่ใช่ของเด็ก
ไม่ทันสนใจความเจ็บแปลบที่ศีรษะถูกดึง เปาอี้ซือฝืนให้ตัวเองหมุนตัวกลิ้งบนพื้น
การกระทำที่ไม่ทันตั้งตัวของเธอทำให้เด็กชายสองคนตกใจ
มือที่เฉินซื่อใช้จับผมเธอไว้หลุดออกทันที อีกคนเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปจับขาเพื่อลากตัวเธอกลับ
เปาอี้ซือโล่งใจที่ขาสองข้างไม่ได้ถูกมัด มองหามุมที่ดีแล้วใช้เท้าเตะออกไปอย่างหนักหน่วงเข้าที่แก่นของเด็กชาย
เด็กหญิงตัวจริงอาจไม่รู้ แต่เปาอี้ซือที่ภายในคือผู้ใหญ่เต็มตัว รู้ดีที่สุดว่าจุดไหนบอบบางที่สุด