แม้จะรู้มาแต่แรกแล้วว่าค่ายกลหมื่นศพชุดนี้ชั่วร้ายแค่ไหน แต่พอได้เห็นฉากตรงหน้าด้วยตาตัวเอง เจียงสวี่สวี่ก็ยังไม่อาจกลั้นความโกรธในใจไว้ได้
ดวงตาสีอัญชันแฝงความเย็นเยียบ เธอไม่รีบพุ่งเข้าปะทะทันที หากแต่หันไปมองตรงกลางของค่ายกล
ตรงจุดศูนย์กลางที่เลือดนับไม่ถ้วนไหลรวมกันเป็นแอ่ง มีซากชายแห้งกระด้านนอนอยู่หนึ่งศพ
ไม่เหมือนศพชายทั่วไป มันไม่ใช่การเน่าสลายตามธรรมชาติ แต่ดูเหมือนเนื้อหนังงอกขึ้นมาใหม่ทับบนโครงกระดูกที่เคยแห้งผากไปแล้ว
นี่คงเป็นหนึ่งในร่างศพที่เชินถูอู่ขโมยกลับมา และก็คือสิ่งที่เขาเตรียมจะหลอมรวม... "กระดูกไม่สลาย"
แม้ตอนนี้ยังไม่สำเร็จรูป แต่ก็ไม่ได้ทำให้เจียงสวี่สวี่รู้สึกขาดความอันตรายจากมันไป
กระบี่ไม้ท้อในมือถูกบีบแน่นขึ้น ทว่าก่อนที่เธอจะทีท่าเอื่อม ณ หัวมุมโกดัง ร่างของเชินถูอู่ก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากเงามืด จ้องเธอตาไม่กะพริบ ใบหน้าเคร่งขรึมชั่วร้าย
"เจียงสวี่สวี่ ไม่เคยคิดเลยว่าฉันยังไม่ทันตามหาเธอ เธอกลับเดินมาเจอที่นี่เอง"
"ฉันไม่ได้อยากตามหานาย"
เจียงสวี่สวี่ยอมเสียเวลาเถียงกับเขาสักประโยค
"ฉันแค่เดินตามทิศทางที่แมลงวันชุมนุมมา และก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า หลุมเน่าเหม็นนี่ ต่อให้ปิดบังดีแค่ไหน ก็ยังระเหยกลิ่นออกมาได้"
เชินถูอู่แรกทีเดียวยังงง ๆ อยู่ พอเข้าใจว่าเธอกำลังเปรียบเขาเป็นหลุมส้วม ใบหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวลงทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยวดุร้าย
ยกมือขึ้นดึงกลุ่มหมอกดำออกมาอีกหนึ่งก้อน พุ่งตรงเข้าหาเธอ
"เด็กน้อยขาน้อย! รอบนี้ฉันจะเอาเธอไปบวงสรวงค่ายกล!"
เจียงสวี่สวี่มองกลุ่มหมอกดำที่พุ่งเข้ามาอีกรอบ ไม่ต้องคิดอะไรก็หยิบยันต์สายฟ้าสีดำออกมาหนึ่งใบ