สายฝนโปรยกระหน่ำลงบนเกล็ดสีเงินขาวของอสรพิษ กระเซ็นเป็นหมอกไอน้ำแผ่ไปทั่วร่าง
วินาทีถัดมา ในหมอกนั้นก็ส่องประกายวงแสงสีเงินขึ้น
คำว่า "มังกรน้อย" ดังขึ้นข้างหู ณ ขณะนั้น เจียวถูรู้สึกถึงพลังประหลาดบางอย่างที่ไหลมาจากสายเลือด ค่อย ๆ ตื่นขึ้นทีละนิดในร่างกายของเขา
เริ่มจากปลายหาง เกล็ดเจาที่ตั้งขึ้นตามร่างสว่างขึ้นทีละแผ่นด้วยแสงวิญญาณ
แสงวิญญาณไหลจากปลายหางขึ้นไปทั่วทั้งตัว จนห่อหุ้มร่างเจาของเขาไว้ทั้งหมด
ชั่วขณะนั้น เจียวถูเหมือนได้ตรัสรู้อะไรบางอย่าง
ร่างของเขาแข็งค้างอยู่กลางอากาศเช่นนั้น ปล่อยให้สายฝนสาดกระเซ็นไม่หยุด ทั้งร่างจมอยู่ในความว่างเปล่า เป็นเวลาชั่วขณะ ต่อหน้าและข้างหูของเขามีแต่ความเงียบสงบไร้อะไรเลย
จนเสียงของเจียงสวี่สวี่ดังแว่วขึ้นอย่างฉับพลัน คมกริบดั่งเสียงตะโกนที่ทะลุผ่านสายฝนมหึมาเข้ามาถึงข้างหู
"เจียวถู! เลี่ยงสายฟ้าภัยพิบัติเร็ว!"
พร้อมเสียงตะโกนของเธอ เจียวถูก็ได้ยินเสียงฟ้าร้องระเบิดดังมาจากเหนือหัวพร้อมกัน
เขาเงยหน้าขึ้นทันที แล้วเห็นว่าเมื่อไหร่ไม่รู้เมฆดำหนาทึบได้ปกคลุมฟ้าเหนือหัวเขาไปแล้ว
เมฆดำคลุมไปทั่วทั้งสันเขานี้ ทะมึนหนักอึ้ง ราวกับกำลังกดทับลงมาหาเขา
ก่อนเจียวถูจะทันตั้งตัว พร้อมเสียงกระแร้งนั้น แสงสายฟ้าสีแดงเส้นหนึ่งก็ผ่าลงมาตรง ๆ จากเหนือหัวเขา
สายฟ้าเพลิงสีแดงนั้นรุนแรงดุจการทำลายทุกสรรพสิ่ง พร้อมกลิ่นอายคุ้นเคยที่ทำให้ทั้งร่างของเขาแข็งค้าง
เจียวถูจำได้ นั่นคือ... กลิ่นอายของวิถีแห่งสวรรค์
สายฟ้าสวรรค์ที่เคยผ่ากระจายกระดูกปีศาจทั้งร่างของมารดาจนไม่เหลือชิ้นดี
ดวงตาของเจียวถูแดงก่ำขึ้นทันที
ความแดงนั้นใต้แสงสายฟ้าเพลิงตรงหน้าแดงเปล่งราวกับลุกเป็นไฟ