การแข่งขันใหญ่ของวิทยาลัยในฐานะ "รอบคัดเลือก" ของการแข่งขันใหญ่สำนักเซวียนที่จัดขึ้นทุก 3 ปี ย่อมได้รับความสนใจไม่น้อยในหมู่ชาวสำนักเซวียน
ผู้อำนวยการวิทยาลัยแต่ละแห่งต่างให้ความสำคัญอย่างมาก แต่เพราะกรอบเวลาการแข่งขันยาวนาน ผู้อำนวยการทั้งสามวิทยาลัยจึงจะปรากฏตัวเฉพาะในรอบชิงสุดท้าย
ใครก็ไม่คิดว่าพอเพิ่งจบการแข่งรอบแรก ผู้อำนวยการวิทยาลัยเมืองหลวงในฐานะเจ้าภาพจะเสด็จมาถึงตัวทันที
คงเป็นเพราะเหตุผลเดียวกับประมุขตระกูลเซี่ย นั่นคือมาเพื่อเซี่ยหมิงอวิ๋น
เซี่ยหมิงอวิ๋นเป็นตัวแทนนักเรียนของวิทยาลัยเมืองหลวง ผู้อำนวยการวิทยาลัยเมืองหลวงย่อมต้องการคุ้มครองเธอแน่นอน
นักเรียนที่อยู่ในที่นี้ล้วนคิดเช่นนั้น แม้แต่เซี่ยเหวยเชิ่นก็คิดเช่นนั้น
ท่ามกลางสายตาของทุกคน ผู้อำนวยการวิทยาลัยเมืองหลวงก้าวเดินไปยังหน้าเวทีทีละก้าว
ชราผู้นั้นมีบุคลิกสุขุมและอ่อนโยน เผชิญหน้าคำทักทายของเหล่าอาจารย์ผู้ดูแลเพียงพยักหน้าเบา ๆ แต่พอผ่านตัวเจียงสวี่สวี่ ฝีเท้าก็หยุดครู่หนึ่ง และทันใดก็ทักทายขึ้นเอง
"รอบแรกฉันเห็นหมดแล้ว ผลงานของเธอยอดเยี่ยมมาก ฉันตั้งตารอการแข่งขันรอบต่อไปของเธอ"
เจียงสวี่สวี่เผชิญหน้าชายชราตรงหน้าโดยไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เพียงตอบอย่างจริงจัง
"ขอบคุณค่ะ ฉันจะสู้สุดความสามารถ"
ผู้อำนวยการเมืองหลวงหันไปทางเซี่ยอวิ๋นหลี่ และแสดงความชื่นชมด้วยท่าทีอ่อนโยนเช่นกัน
ฝั่งนี้บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย แต่ฝั่งโน้นถูซิงจู๋กลับบ่นพึมพำเสียงเบา
"แย่แล้ว แย่แล้ว"
ลู่หนานซิงหันศีรษะ ถามเสียงเบาเช่นกัน "อะไรแย่?"
เห็นถูซิงจู๋ทำหน้าจริงจัง
"เปิดฉากมาด้วยการชมเชยและปลอบโยนนักเรียนที่ถูกเอาเปรียบ แปลว่าต่อไปเขาจะทำสิ่งที่ทำให้อีกฝ่ายถูกเอาเปรียบต่อ นี่คือกลยุทธ์สุดคลาสสิกของคนมีอำนาจ!"
ถูซิงจู๋กล่าวอย่างเชื่อมั่น