ถังที่เซี่ยหมีนั่งอยู่เลื่อนไหลช้า ๆ ไปยังกลางสนามอย่างสบายอารมณ์ ห่างจากวงกลมอีกครึ่งทาง แต่มั่นคงเสมือนภูเขาไท้เที้ยว
อวี่จินเช่อเผลอมองไปที่ฝ่ามือตัวเอง เผยสีหน้างุนงงเป็นครั้งหายาก
เมื่อกี้เขาใช้แรงเต็มที่เชียวนะ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนไปดันก้อนหินยักษ์เอาซะเลย
หนักอย่างประหลาด
เซี่ยหมีไต่ออกจากถังอย่างสุขุม ควักก้อนอิฐใหญ่สามก้อนที่ซ่อนไว้ในเสื้อผ้าออกมา แล้วขมวดคิ้วใส่อวี่จินเช่อ
“เตรียมตัวให้ดีนะ รอบหน้าถึงตาเธอแล้ว”
สีหน้าอวี่จินเช่อเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาก็พอเดาได้ว่าเซี่ยหมีกำลังจะทำอะไร
ดังนั้นระหว่างที่อีกสองกลุ่มกำลังผลักถังกัน เขาก็เลื่อนตัวจากไปอย่างเงียบเชียบ
เซี่ยหมีแกล้งทำเป็นไม่เห็น สายตาให้ความสนใจกับอีกสองกลุ่มนั้น
เซียวจิ่งซีเล่นเกมอย่างจริงจัง จากบทเรียนของสองกลุ่มแรก เขาพยายามหาแรงที่พอดี สุดท้ายก็ทำให้ไล่ปิงเสวียนหยุดอยู่ห่างจากวงกลมเพียงก้าวเดียว
ถือเป็นกลุ่มที่ใกล้เคียงที่สุดในสามกลุ่มตอนนี้
มาถึงกลุ่มของเสิ่นเยว่ชิง
สวี่ชวงหรงลงไปนั่งในถัง พอเสิ่นเยว่ชิงกำลังจะออกแรงผลัก เธอก็แกล้งยกมือปิดไมค์ที่ติดอยู่บนเสื้อ แล้วลดเสียงต่ำจนมีแค่สองคนที่ได้ยินกัน
“คุณเสิ่น เรื่องระบบน่ะ เกี่ยวข้องกับคุณใช่ไหม”
มือที่ผลักถังของเสิ่นเยว่ชิงหยุดชะงักเล็กน้อย เขาหันไปมองเธอด้วยแววตาลึกลับ
มุมปากสวี่ชวงหรงยกขึ้นเล็กน้อย สายตาเลื่อนลอยไปหยุดที่เซี่ยหมีที่อยู่ไม่ไกล
“ทำเพื่อปกป้องเซี่ยหมีหรือเปล่า”
“ไม่งั้นคุณก็ปิดบังต่อไปได้ หลอกพวกเราเล่นให้วนไปวนมา”