ริมทะเลยามราตรี ลมทะเลพัดโชยมาเป็นระยะ
เงาสองร่างในเสื้อโค้ททหารกำลังวิ่งตามแนวชายฝั่ง เสียงเชียร์จังหวะดังกึกก้อนไปทั้งฟ้า
“หนึ่ง สอง หนึ่ง! หนึ่ง สอง หนึ่ง! เร่ง! ก้าวยาว! ยาวกว่านั้น! แล้วกระโดดอีกหนึ่งครั้ง!”
เพราะข้อมือทั้งสองถูกมัดด้วยเชือกลากจูง ทั้งคู่จึงต้องวิ่งเคียงบ่าเคียงไหล่กัน
ภายใต้จังหวะเชียร์ของเซี่ยหมี ทั้งสองวิ่งเหมือนก๊อปปี้วางมาอย่างกับกับแกะ ทั้งความเร็วและท่าวิ่งเหมือนกันเป๊ะ คนไม่รู้จะคิดว่าหลงเข้ามาในเกมทะลุด่านแบบคู่ซะอีก
วิ่งเลียบชายฝั่งไปสองกิโลเมตรเดียวเป็นลมหายใจเดียว ทั้งคู่ถึงได้ค่อย ๆ ชะลอลง
“ยามเฮ้ย……พระเจ้าจ้า……”
ผู้กำกับหนิวที่ตามมาทีหลังเชิงช้าวิ่งจนเกือบหอบตาย เท้าหัวเข่าโซเซเดินมาหาทั้งสอง เหลืออีกนิดเดียวจะคุกเข่าลงตรงนั้นแล้ว
“ผมนี่……คิดไม่ตกจริง ๆ ที่มาถ่ายตามทีมพวกคุณ……”
เขาพูดไปพร้อมหอบไป แล้วหันไปมองช่างภาพสองคนข้าง ๆ
สองคนนี้คือหนุ่มร่างแกร่งที่สุดในทีมที่เขาคัดมาอย่างเอาใจใส่ แต่แม้แต่สองคนนี้ ตอนนี้ก็เหงื่อท่วมหัวแล้ว
ก็แหงอยู่หรอก
งานถ่ายตามทีมนี้มันยากระดับนรกนี่นา
พีดีม้าที่หอบเหมือนกันอ่านใจเขาออก จึงตบบ่าปลอบว่า “ไม่เป็นไรครับผู้กำกับหนิว อย่ารู้สึกผิดเลย เอาแบบนี้ถ้าสุดท้ายจริง ๆ ก็ขยับเงินเดือนให้เขาหน่อย เขาจะไม่รู้สึกลำบากหรอก……”
ผู้กำกับหนิวเริ่มแกล้งโง่เฉย “ขยับตัวเหรอ? ใครขยับตัว?”
พีดีม้า: “……”
เด็กคุณนี่กดจนโคตรเลยนะ