ต่อหน้าพฤติกรรมสมองตาของชิวเฉิงเยี่ย คอมเมนต์เด้งผ่านจอก็ยังเอ็นดูเขาอยู่เต็มเปี่ยม
[ใครก็ได้ไปตบมันซะที ฉันทนไม่ไหวแล้ว]
[ใครไปยั่วโมโหเขาอีกแล้วเนี่ย?]
[เจ้ามือเปื้อนแท้ ๆ]
[ตอนที่ฉันรู้ตัวว่ากำลังดูอะไรอยู่ มันก็สายเกินแก้ไปแล้ว……]
[มีมี่เก๋า ตอนนี้แกยังแค่หนุ่มน้อยดาวรุ่งนะเว้ย พี่ไม่แตะต้องแกก็ได้ แต่ถ้าวันหนึ่งพี่เห็นแกไปอื้อฉาวอยู่ในเลียงชานอื่น พี่จะซัดแกทันที]
[แกหิวจริง ๆ เลยนะ]
คนดูที่อยู่หลังจอยังเอาตัวไม่รอด ยิ่งหลิ่วว่อซิงที่โดนฟันตรง ๆ จะสู้ได้ยังไง
เธอกลั้นความรู้สึกขยะแขยงที่พวกพ้องขึ้นมาทั้งหัวใจ ค่อย ๆ หลับตาลง แล้วสูดหายใจลึก ๆ เข้าหนึ่งครั้ง
แล้วเอ่ยออกมาทีละคำ
“ฉัน-ไม่-ได้-เห็น-อะไร-เลย-นะ”
เห็นเธอหลับตา ชิวเฉิงเยี่ยที่เข้าใจว่าเธออายจนกล้ามองตรง ๆ ไม่ได้ก็ซึ้งในความเท่ของตัวเองเข้าไปอีก ลุกขึ้นเปิดกระเป๋าดึงมือถือออกมาส่องหน้าจอหนึ่งครั้ง
เพียงแวบเดียว สายตาอวดดีเมื่อครู่ก็หายวับ
[ผู้กำกับเฮงซวย]: ภารกิจล้มเหลว
เป็นไปได้ไง?!
เมื่อกี้เขาเพิ่งได้รับภารกิจมา ให้เลือกเกสต์คนใดก็ได้เป็นเป้าหมาย แล้วหาวิธีทำให้อัตราการเต้นหัวใจของอีกฝ่ายเกิน 100
เขาไม่ลังเลเลือกหลิ่วว่อซิงทันที ผู้หญิงที่ผ่านมามีความเอ็นดูเขาเป็นทุนเดิมตั้งแต่ซีซันแรก
ถึงขั้นเปลี่ยนมาใส่เสื้อแขนกุด และแวะไปเหวี่ยงเหล็กที่ยิมสักตั้งเพื่อการันตีว่ากล้ามไบเซปส์จะอยู่ในสภาพดีที่สุด ก่อนจะลงมาหาเธอ
เธอขนาดอายจนไม่กล้ามองหน้าเขาตรง ๆ แล้ว ยังไงก็ยังภารกิจล้มเหลวอีก?! นี่มันอะไรกัน