ในไร่สตรอเบอร์รี่ เซียวจิ่งซีถือตะกร้าอยู่ในมือ เด็ดสตรอเบอร์รี่สีแดงระรื่อขนาดครึ่งฝ่ามือหนึ่งลูก ยิ้มแล้วยื่นไปหน้าเซี่ยหมี
“ลูกนี้ไง อยากชิมไหม”
บทสนทนาธรรมดาสามัญ ราวกับทั้งสองกำลังออกเดทกันอย่างอบอุ่นลงตัวเสียจริง ๆ
เซี่ยหมีแค่เงยหน้ามองช้า ๆ ไปยังชายคนสองคนแต่งชุดดำที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูไร่สตรอเบอร์รี่ไม่ไกลนัก
ช่างมันเถอะ พูดไปก็น้ำตาไหล
เดทกันครั้งนี้มีเวลาจำกัดแค่สองชั่วโมง กินสตรอเบอร์รี่ไปเรื่อย ๆ ให้เวลาผ่านไปให้มันรู้ไปข้างหนึ่งก็พอแล้ว
พอคิดได้แบบนั้น เซี่ยหมีก็รู้สึกโล่งอกขึ้นทั้งตัว
ถ้าโดนบังคับให้อยู่ในพื้นที่เดียวกับคนที่เกลียด จะทำยังไงดี? งั้นก็เมินเขาซะก็จบ
ตราบใดที่เราไม่อาย คนที่อายก็คืออีกฝ่ายนั่นเอง
“สตรอเบอร์รี่ลูกนี้ดีนะ ชิมหน่อยซิ”
เธอเดินผ่านตัวเซียวจิ่งซีไปตรง ๆ เด็ดสตรอเบอร์รี่มาเช็ด ๆ กับเสื้อแล้วยัดเข้าปาก พยักหน้าพอใจ แล้วมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายลูกถัดไป
“ลูกนี้ก็ดี ชิมหน่อย”
“อันนี้ก็ชิมหน่อย”
“ชิมหน่อย”
[เด็กตะกละ กินไปเลยแกกิน]
[เซียวจิ่งซีก็เถอะ อยากคุยกับเสี่ยเซี่ยแล้วยังกล้าพาเสี่ยเซี่ยมาไร่สตรอเบอร์รี่อีกหรือ? ปากเสี่ยเซี่ยมันจะว่างพอคุยกับแกเหรอไง?]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ คนข้างบนเข้าใจจริง ๆ ครับ]
[ไม่ใช่ ดูไปดูมาหิวขึ้นมาเฉย ไม่พูดถึง สตรอเบอร์รี่นี่ใหญ่จริง ๆ นะ น้ำลายสายเปย์]
[จัดรึงสั่งสตรอเบอร์รี่อยู่แล้ว]
เซียวจิ่งซีที่ถูกเมินมุมปากกระตุกเบา ๆ เขาวางสตรอเบอร์รี่ที่ไม่มีใครแยแสในมือลงในตะกร้า จัดการสีหน้าใหม่แล้วเดินตามไป
ก่อนตัดสินใจจะตีสนิทกับเซี่ยหมี เขาก็เตรียมใจรับความเย็นชาไว้แล้ว