หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าเซี่ยวหลิงนิ่งไปชั่วครู่ “งั้นหมายความว่าไม่ได้ชอบฉันแล้วสินะ?”
ชายหนุ่มส่ายหัว
“ฉันน่าจะชอบเธอนะ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ต้องแอบรักเธอมานานถึงสิบปี แต่ฉัน…”
“ความรู้สึกตอนนี้กลับไม่ได้มีความสุขเหมือนที่เคยคิดไว้เลย”
“เหมือนฉันจะจับต้องความรู้สึกของตัวเองไม่ถูกแล้วสิ้นเชิง”
เมื่ออาหารของลูกค้าในร้านถูกเสิร์ฟครบทุกโต๊ะแล้ว ทุกคนก็ลงมือรับประทานกันไป
สี่คนที่ดูแลหน้าร้านจึงมีเวลาว่างได้ยืนพักสั้น ๆ ข้าง ๆ
เซี่ยหมียืนอยู่แถวประตูรับส่งอาหาร เพิ่งคุยกับหลิ่วว่อซิงในห้องครัวจบไม่ทันไร บทสนทนาของคู่หนุ่มสาวที่โต๊ะข้าง ๆ ก็เข้าหูเข้าพลัน เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ด้วยความงง
สายตาถูกดึงไปทางนั้นโดยไม่รู้ตัว
“เหตุผลของฉันบอกว่าฉันควรจะชอบเธอ แต่หัวใจของฉันกลับทำให้ฉันหาคำตอบไม่เจอสักที”
ชายหนุ่มกอดหัวด้วยความทรมานและพะวง “แม้แต่ฉันเองก็ยังงงว่าตัวเองเป็นอะไรไป”
ได้ยินถึงตรงนี้ เซี่ยหมีขยับเปลือกตาติด ๆ แล้วเผลอพลิกแขนเสื้อมองสายรัดข้อมือ
จอสว่างขึ้น หน้าค่าความรู้สึกดีนั้น ตัวเลขของเสิ่นเยว่ชิงยังค้างอยู่ที่ 82 เหมือนเดิม
“……”
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
เห็นเธอหลุดไปอยู่อีกโลก หลิ่วว่อซิงยื่นหัวออกมาจากประตูรับส่งอาหาร กวาดสายตาไปเห็นคู่รักที่โต๊ะข้าง ๆ “พวกเขาทะเลาะกันอยู่หรือเปล่านะ?”
หญิงสาวจ้องชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างเจ็บปวดไม่ต่างจากเขา รอยยิ้มสดใสที่เคยมีในตอนแรกหายไปหมดสิ้น
“นี่เธอหมายความว่า เธอชอบฉันชัด ๆ แต่พอได้คบกันแล้วกลับเสียใจ ใช่ไหม?”