เมื่อเห็นชิวเฉิงเยี่ยทำให้เซี่ยหมีเสียหน้าขนาดนั้น หลิ่วว่อซิงก็ลุกขึ้นมาปกป้องทันควัน
“คุณชิว ไม่ต้องไม่เชื่อครูเซี่ยขนาดนั้นก็ได้ ฝีมือครัวของครูเซี่ยแต่ก่อนอาจจะอ่อน แต่นั่นมันเรื่องนานแล้ว ตั้งแต่ผ่านการทดสอบของทีมงานมาแล้ว แปลว่าตอนนี้ฝีมือครัวของครูเซี่ยต้องพัฒนาขึ้นแน่นอน”
“แถมยังมีเพื่อนร่วมเวรอีกคนไง สุดท้ายก็ทำกันสองคน ไม่ได้ขนาดที่คุณว่าหรอก”
เห็นได้ชัดว่าหลิ่วว่อซิงกำลังช่วยเซี่ยหมีเก็บตกแบบสุภาพที่สุดแล้ว เพราะผลงานครัวชุดเก่าของเซี่ยหมีมันวางอยู่ตรงนั้น จะคิดบทพูดแบบนี้ออกมาได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว
ดีหน่อยที่คำพูดพวกนั้นเชื่อได้นิดหน่อย ทุกคนเลยเริ่มก้มมองหาว่าเพื่อนร่วมเวรอีกคนคือใคร
เซียวจิ่งซีจึงยกแผ่นฉลากในมือขึ้น
แล้วหัวเราะเบา ๆ
“ผมไง”
……
บรรยากาศแข็งค้างไปชั่วอึดใจ
วินาทีถัดมา ก็เริ่มมีคนตีทวนถอย
“เมื่อกี้นึกขึ้นได้ว่างานกลุ่มยังไม่เสร็จ พี่คะ มื้อเช้าวันนี้พี่ไม่กินแล้วนะ”
“ฉันก็ไม่ค่อยหิว เดี๋ยวขึ้นไปข้างบนก่อน”
“จริง ๆ ฉันก็…”
ก็ไม่ควรโทษพวกเขาหรอกที่ทำตัวแบบนี้
เพราะทุกคนรู้กันดีว่าฝีมือครัวของเซียวจิ่งซีนั้นเน้นโชว์ล้วน ๆ สวยอย่างเดียว รสชาติไม่รับประกัน
ยิ่งไปกว่านั้น พฤติกรรมของเขาตอนเช้านี้ทุกคนก็เห็นกันตาเป็นลำแข้ง
ถ้าปล่อยให้เขากับเซี่ยหมีอยู่ในครัวด้วยกัน เขาจะเอาใจจดใจจ่อกับการทำมื้อเช้าได้ยังไง
แล้วผลลัพธ์ก็ไม่ต้องคิดเลย
[เรียยยย นี่มันฉากอสูรแบบไหนเนี่ย]