รถแท็กซี่วิ่งขึ้นทางด่วนมุ่งหน้าสู่บ้านพักตากอากาศ
ตอนนี้ข้างนอกมืดสนิทไปแล้ว เวลาบ่ายเลยไปถึงหนึ่งทุ่มพอดี
เซี่ยหมีที่ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าแล้วเดตกันมาถึงเดี๋ยวนี้ แถมยังมาโดยตลอดจนเหนื่อยหมดแรง พอขึ้นรถก็ง่วงจนหัวซุกหัวซุน
อวี่จินเช่อก็ใจดีไม่แหย่อะไร นั่งเงียบ ๆ มองเซี่ยหมีที่ง่วงจนหัวสะบัดไปสะบัดมาอยู่ข้าง ๆ
เขายื่นมือออกไป ค่อย ๆ ดันหัวของเซี่ยหมีให้พิงไหล่ตัวเองเบา ๆ
ในรถไม่ได้เปิดไฟ แสงสลัวมาก หนุ่มคนหนึ่งประคองหัวของหญิงสาวที่กำลังงีบหลับมาพิงไหล่ตัวเองเพื่อเป็นที่พึ่ง ภาพตรงหน้าดูอบอุ่นเป็นพิเศษ
แต่เงื่อนไขของความอบอุ่นก็คือ ไม่มีใครสังเกตเห็นมุมปากที่เชิดขึ้นเล็กน้อยของอวี่จินเช่อท่ามกลางความมืด
เขาก้มตามองเซี่ยหมีที่พิงไหล่ตัวเอง มองใบหน้าหลับสบายของเธอ แล้วค่อย ๆ ยื่นมือไปทางแก้มของเธอ
[เฮ้ย อะไรของแกวะ คู่นี้ทำไมพึ่งมีฉากหวานแบบนี้โผล่มาล่ะ?]
[พี่เซิน รีบมา!!! ฟ้าจะถล่มแล้ว!!!]
[งง งงจริง ๆ ตอนแรกเห็นอวี่จินเช่อชอบมาก่อกวนก็รำคาญ วันนี้กลับรู้สึกว่าเขาทะนุถนอมและใส่ใจดีจริง ๆ ทำเอาไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรแน่แล้ว]
[อวี่จินเช่อพอถอดแว่นทำไมเหมือนปลดผนึกยังงั้นเลย เข้มขังสุด ๆ]
[ฉันไม่ยอมรับ!!! อวี่จินเช่อ เอามือออกไปเดี๋ยวนี้!!!]
‘ปั๊บ——’
ก่อนมือของอวี่จินเช่อจะแตะแก้มเซี่ยหมี เธอก็เหวี่ยงมือปัดออกก่อนเสียแล้ว
เธอลืมตาขึ้น ลุกนั่งห่างจากไหล่ของอวี่จินเช่อ แล้วมองเขาด้วยรอยยิ้มครึ่ง ๆ กลาง ๆ