เมื่อเผชิญกับท่าทีแข็งกร้าวของชิวเฉิงเยี่ย หลิ่วว่อซิงที่กลัวเขาจะเสียสติแล้วเอาภัยมาให้ตัวเองจึงยึดหลัก 'ไม่ต้องไปเถียงกับคนบ้า' แล้วเลือกยอมแพ้
เห็นหลิ่วว่อซิงนั่งลงในถังแล้ว ชิวเฉิงเยี่ยเริ่มอุ่นเครื่องมือ ตั้งใจจะเปิดโปงความเจ๋งของตัวเองให้หลิ่วว่อซิงเห็นกับเห็นแก่
“นั่งดี ๆ นะ!”
เขาหรี่ตาลง จ้องมองไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ แล้วยกมือโบกไปมาอย่างมีสมรรถนะเป็นท่าเป็นทาง หาจุดหมายได้แล้วจึงแขนเสื้อพับขึ้น
แรงต้องพอดี หนักไปไม่ได้เพราะจะพลาดแบบเดิมซ้ำ แต่เบาไปก็ไม่ได้เพราะจะเข้าวงไม่ถึง
ต้องลงตัวพอดี ไม่หนักไม่เบา
แถมยังห้ามหยุดตรงกลางวงเด็ดขาด เพราะจะกลายเป็นเป้าเคลื่อนที่ อีกสามคนต้องรุมยิงพวกเขาแน่นอน
เช่นนั้นแล้ว จุดที่ดีที่สุดคือตำแหน่งขอบในวงสักหน่อย คนอื่นเพื่อความปลอดภัยก็จะไม่กล้าเข้าไปชิดขอบ
นี่มันงานฝีมือชัด ๆ ถ้าเขาหยุดได้พอดีที่ขอบวงในพอดีเป๊ะ หลิ่วว่อซิงต้องหันมามองเขาใหม่แน่ ๆ ทั้งทั้ง……
“ครูชิวใช้เวลาเตรียมตัวเกินกำหนด คัดออก”
ชิวเฉิงเยี่ยลุกพรวดขึ้นยืน: “?”
หลิ่วว่อซิงในถังหลับตาลงอย่างช้า ๆ ไม่อยากหันไปเผชิญหน้ากับความจริงข้อนี้
[ไม่กล้าลืมตาเลย ขอให้เป็นแค่ภาพหลอนเถอะ~]
[ชิวเฉิงเยี่ยลั่นแต่ละทีทำอะไรกันเนี่ย? ปล่อยให้พี่หลิ่วของเราเสียโอกาสแข่งไปแบบนี้แหละ]
[รำคาญสุด ๆ อะไรกันเลื่อนลื่นเมามายเป็นพ่อสามีชะมัด]
ชิวเฉิงเยี่ยที่อยากอวดจนหนักหน่วงไปหน่อยจึงพลาดโอกาสลงเอยด้วยการต้องออกจากสนามอย่างน่าเสียดาย