ทั้งที……เที่ยวฤดูใบไม้ร่วง……
แปดคนยืนตรงหน้ารถบัสพ่นสีลายวาดเต็มคัน ตาแคร่วครึ่งหนึ่ง เหม่อไร้ความรู้สึกเหมือนกันหมด
ผู้กำกับหนิวออกอาการแสดงเป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการนักเรียนเต็มขั้น แต่กลับไม่มีใครตอบโต้ เขาได้แต่ยิ้มเหงา ๆ อึดอัด จนรู้สึกเหมือนมีอีกาบินวนอยู่เหนือหัว
แต่เขาก็ความรู้สึกในบทบาทสุดแกร่ง “เอาแบบนี้ นักเรียนทุกคน……ไม่มีใครอยากพูดอะไรสักหน่อยเหรอ”
“พวกเธอทำให้หัวหน้าฝ่ายกิจการนักเรียนอย่างข้าพเจ้าอับอายขนาดนี้นะ”
[คุณยังรู้ตัวว่าอับอายอีกเหรอ]
[อันนี้มันเพลย์แปลก ๆ อะไรอีกเนี่ย]
[แม้ทีมงานจะโดนเหล่าเกสต์เล่นเป็นของเล่นบ่อย แต่เกสต์เองก็โดนบังคับให้ตามใจงานอดิเรกที่เพี้ยนของผู้กำกับไม่ใช่น้อย]
[ข้างบนพูดถูกต้องที่สุด]
“งั้นวันนี้บทบาทของพวกเราคือเพื่อนนักเรียนใช่ไหม” ไล่ปิงเสวียนมุมปากกระตุก หันไปมองคนข้าง ๆ แล้วเสริม “เพื่อนนักเรียนที่ใกล้เข้าเลขสาม?”
“ไล่ปิงเสวียน เลือกใช้คำพูดหน่อยสิ!”
ชิวเฉิงเยี่ยเป็นคนแรกที่ไม่ยอม “ข้าพเจ้าอายุยี่สิบกว่า ๆ อยู่ในวัยทองเชียวนะ ทำไมเลยจะใกล้สามแล้ว? ยิ่งไปกว่านั้น นับเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”
พอมีบันไดให้ก้าวลง ผู้กำกับหนิวก็ไต่ตามไปเองซะงั้น “โอ้! ถูกต้อง ธีมของพวกเราวันนี้ก็คือนักศึกษาที่ไปเที่ยวฤดูใบไม้ร่วงกับเพื่อนร่วมห้อง ขึ้นรถบัสมุ่งหน้าสู่โฮมสเตย์ที่จองไว้ เปิดฉากเวลารวมตัวสองวันหนึ่งคืน”