ดีตรงที่แฟนคลับส่วนใหญ่ในสถานที่จริงยังใช้เหตุผลได้ พอทางทีมงานอธิบายว่ามาถ่ายทำด้วยเจตนาอะไรแล้ว ทุกคนก็ออกตัวอย่างอบอุ่นว่าจะไม่มากวนใจ
เพียงแค่ควักมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้สร้างความรกรุงรังใด ๆ ให้บรรยากาศในจุดนั้น
[แฟนคนนี้เป็นเด็กดีจริง ๆ!]
[ก็เพราะแฟนคนนี้เป็นพวกมุกเพี้ยน คนที่ชอบเล่นมุกเพี้ยนออนไลน์ยิ่งเป็นเด็กดีในชีวิตจริงแน่นอน]
[? ลบคอมเมนต์ตั้งแต่นะ จะยืมเงินจ้างคนมาจัดการแก้เชื่อไหม]
[นั่นมันเกินไปแล้ว]
[ความจริงไม่ใช่แบบนั้น]
[ข้าว่าไม่แน่]
เวทีกำลังจัดการแข่งร้องเพลงอยู่ พิธีกรเฮฮาปั่นบรรยากาศสุดความสามารถ ชวนคนธรรมดาขึ้นไปร้องเพลงเพื่อลุ้นของรางวัลสุดหรูที่ห้างเตรียมไว้
มีทั้งมือถือรุ่นใหม่ มีเครื่องใช้ไฟฟ้าระดับพรีเมียม และแพ็กเกจท่องเที่ยวรีสอร์ต...
เซี่ยหมีมองสนุกจนลืมตัว ถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่าต้องถามเสิ่นเยว่ชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เสียก่อน
“ทำไมถึงนึกจะมาที่นี่ล่ะ?”
“เพราะมีของที่อยากได้”
เสิ่นเยว่ชิงควักมือถือออกมา เปิดโพสต์ที่เมื่อวานค้นเจอบนเสี่ยวลวี่ซู
เซี่ยหมีเอนไปดู ก็คือโพสต์โปรโมทกิจกรรมของห้างแห่งนี้
ปลายนิ้วของเสิ่นเยว่ชิงปัดภาพและข้อความลงไปเรื่อย ๆ จนหยุดอยู่ที่หน้าของรางวัลพิเศษ
“วันนี้ห้างจัดการแข่งร้องเพลงสำหรับคนธรรมดา รางวัลพิเศษคือสร้อยข้อมือคู่รักหนึ่งคู่”
น้ำเสียงเบาหวิวแต่ไพเราะ เซี่ยหมีเงยหน้าขึ้น ก็พอดีสบเข้ากับดวงตาที่ลอยรอยยิ้มของเขาพอดิบพอดี
“ครูเซี่ย ผมอยากได้อันนั้น”