หลังปล่อยความประจบเปรี้ยวแซวฟุ้งเหม็นจบชุด เซียวจิ่งซีก็ชำเลืองมองเซี่ยหมีอย่างคนไร้เดียงสา
“เซี่ยหมี คุณคิดยังไง?”
ก่อนหน้านี้เสิ่นเยว่ชิงก็มักใช้วาทศิลป์แบบนี้ ทำให้เขาต่อยเกลือกเป็นระยะในสายตาของเซี่ยหมี
คราวนี้เขาเลยหยิบไม้ตายชุดเดียวกันยิงกลับ อยากดูซะหน่อยว่าเสิ่นเยว่ชิงจะออกอาการฉุนเฉียวหน้าแตกแค่ไหน
แต่ใครจะไปเดาว่าเซี่ยหมีกลับทำหน้ามองเขาเหมือนมองมนุษย์ปลอมตัว แล้วจะจะทอดใส่มาแบบไร้ความปรานีว่า
“ปีศาจหลอกลวงชาวบ้าน พิพากษาให้ตาย!”
เซียวจิ่งซีหัวเราะไม่ออก “?”
ยิ่งเหม็นกว่านั้นคือคำประจบของเสิ่นเยว่ชิงก็ตามมาทันที
“หรือว่าฉันหึษไม่ได้หรอ?”
ดวงตาหยดน้ำผึ้งสวยงามของชายหนุ่มแล่นผ่านรอยอาลัยอ่อน ๆ จนคนมองอดที่จะสมเพชสงสารไม่ได้
“ผมแค่……”
“แค่ดูแลสุดหัวป่ากกับครูเซี่ยไปหน่อยเท่านั้นเอง”
ฟ้าผ่ากลางหัวโต้ง!
เซียวจิ่งซีสะดุ้งสะเทือนถอยหลังสองก้าว สายตาที่มองเสิ่นเยว่ชิงเต็มไปด้วยช็อกและความไม่เชื่อสายตา
นี่มนุษย์ชนิดไหนกันวะ……
ถึงขั้นประจบเปรี้ยวขนาดนี้เนี่ยนะ?!
[เสิ่นเก่อลงมือทีเดียวคือโจมตีข้ามมิติเลย]
[กากสุดหล่อหยุดเลียนแบบเขาสักทีเฟี้ยว ยังต้องเปย์ประสบการณ์อีกเยอะ]
[ฉันว่าเซียวจิ่งซีเมื่อกี้มันตาลายวายป่วยหาแล้ว นั่งแกเล้งมานานไม่เข้าใจว่าแกทำส้นตีนอะไร พอเสิ่นใหญ่เปิดปากเพิ่งสำนึกตัวเอง เมื่อกี้แกออกรุ่นสายประจบนี่นา]
[คิดอะไรกันว่ามาเล่นแผนแยกกันให้ดูหน้าเซี่ย? คุณเธอไงไหนเคยกลืนของแบบนี้เมื่อไหร่]
ต่อคำพูดของเสิ่นเยว่ชิง เซี่ยหมีกลับแสดงท่าทีอีกแบบสนิท
ตบไหล่เสิ่นเยว่ชิงเบา ๆ แล้วถอนใจอย่างคนไร้ทางออก