บทที่ 85 กลไกใต้บ่อน้ำเสีย
ซูหว่านฉิงกำลังฉลองอย่างมีความสุข ซูจิ้งอี๋เองก็ยินดีเช่นกัน เงินก้อนนี้ไม่น้อยเลย จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไร
ลู่เฟยกลับสงบลง ในใจคิดว่า “ของมีแค่นี้ไม่ได้หรอก ตอนนั้นถึงกับลงประกาศหนังสือพิมพ์ให้รางวัลคนกลุ่มหนึ่ง แถมยังมีผู้เชี่ยวชาญมาปิดเขาขุดค้นด้วย”
“เป็นอะไรไปคะ ที่รัก?”
ซูจิ้งอี๋สังเกตเห็นสีหน้าของลู่เฟยผิดปกติ จึงรีบเอ่ยถาม
“ของพวกนี้น้อยเกินไป ข้างในต้องมีความลับซ่อนอยู่แน่ พวกเขาคงไม่เข่นฆ่ากันเองเพียงเพราะเงินเหรียญหยวนต้าถัวแค่นี้หรอก”
“พวกเขาต้องค้นพบความลับที่องค์หญิงแห่งราชวงศ์ชิงทิ้งไว้ ถึงได้เข่นฆ่ากันเอง”
ลู่เฟยเงยหน้ามองซูจิ้งอี๋ แล้วเล่าสิ่งที่วิเคราะห์ได้ให้เธอฟัง
“ที่รักหมายความว่ายังมีสมบัติอีกหรือคะ? เหรียญหยวนต้าถัวพวกนี้ยังไม่นับเป็นสมบัติที่แท้จริง?”
หลังฟังลู่เฟยพูด ซูจิ้งอี๋ก็นึกถึงข่าวลือที่พ่อเคยเล่าให้ฟัง สีหน้าพลันเปี่ยมความยินดี แต่ก็ยังไม่แน่ใจนัก จึงลองถามหยั่งเชิง
“ใช่ ยังมีสมบัติชิ้นใหญ่กว่านี้อีก ที่นี่เป็นแค่คลังใต้ดินของทหารญี่ปุ่นตัวเล็ก ไม่ใช่ความลับขององค์หญิงแห่งราชวงศ์ชิง”
ลู่เฟยมั่นใจมากว่าต้องมีสมบัติชิ้นใหญ่กว่านี้ เพียงแต่ตอนนี้ยังหาไม่พบเท่านั้น
“พี่เขย แล้วทางเข้าขุมสมบัติอยู่ตรงไหน? เรารีบหาเถอะ”
ซูหว่านฉิงเองก็สงบลงแล้ว หีบเหรียญหยวนต้าถัวทั้งสี่ใบนี้ก็ทำให้เธอดีใจมากพออยู่แล้ว ถ้ายังมีสมบัติชิ้นใหญ่กว่านี้ ของดีคงมีมากยิ่งกว่าเดิม