หลี่ต้าเหย่งกำปืนไว้แน่นด้วยสองมือ เล็บจิกด้ามปืนจนเสียดสีกันส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ความเกลียดชังจากการถูกหยามศักดิ์ศรีเอ่อท่วมอยู่ในใจ
ต่อหน้าพี่น้องของตัวเอง เขาถูกตบหน้าไม่หยุด ฉาดแล้วฉาดเล่า ทุกครั้งที่ถูกตบใบหน้าก็เจ็บ แต่ในใจกลับเจ็บยิ่งกว่า
「ท่านผี ผมได้ยินมาว่าทางเมืองกำลังจะสร้างเตาหลอมเหล็ก ผมว่าจะไปทำงานที่นั่นสักพักก่อน พอในเมืองเปิดรับคนงาน ผมค่อยหางานทำ」
「ท่านผี คืนปืนกระบอกนี้ให้ครับ ต่อไปผมไม่อยากคลุกคลีกับพวกนี้แล้ว」
พูดจบ หลี่ต้าเหย่งก็ยื่นปืนไรเฟิลให้ท่านผี โดยไม่รอฟังอีกฝ่ายตอบ เขาก้าวฉับ ๆ ออกวิ่งสุดฝีเท้า
ครั้งนี้หลี่ต้าเหย่งถูกตบจนตาสว่างอย่างแท้จริง เขารู้ว่าหากยังใช้ชีวิตเหลวไหลแบบนี้ต่อไป ผลลัพธ์ต้องไม่ดีแน่
วันนี้เจอคนโหดแล้วถูกตบ แล้วครั้งหน้าล่ะ? หรือเขาจะต้องลงมือชกต่อยกับคนอื่นจริง ๆ ไม่ก็ถึงขั้นฆ่าคน? นี่ไม่ใช่ชีวิตที่เขาต้องการ และเขาก็ไม่อยากพาตัวเองเข้าไปพัวพันด้วย
หลี่ต้าเหย่งจากไปแล้ว เขาตัดขาดจากท่านผี ต่อจากนี้ก็ไม่อยากใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยไร้จุดหมายอีก
อีกด้านหนึ่ง ซูจื่อเหิงจับแท่งเหล็กไว้ด้วยสองมือ ส่วนเซี่ยงเยว่กั๋วกับเซี่ยงเยว่หลี่ สองพี่น้อง ผลัดกันเหวี่ยงค้อนใหญ่ ทุกครั้งที่ค้อนกระแทกลงมาก็ฟาดใส่แท่งเหล็กอย่างแรง
กองไฟเผาชั้นน้ำแข็งด้านบนลงไปได้ 30 เซนติเมตร ส่วนที่เหลือต้องใช้แรงคนสกัดน้ำแข็ง
「เมียจ๋า ทำไมไม่เผาน้ำแข็งต่อไปล่ะ ใช้ค้อนใหญ่ทุบน้ำแข็งแบบนี้เหนื่อยแย่เลย」