“อืม พอมองตอนนี้แล้วก็ไม่เหมือนจริง ๆ ด้วยสินะ ข่าวลือพวกนั้นคงเป็นเรื่องที่คนพวกนั้นแต่งขึ้นมามั่ว ๆ ใช่ไหม?”
คุณตาเพ่งมองลู่เฟยอย่างพินิจพิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่ง ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่ทำร้ายภรรยา
“ไอ้หนู ไม่ได้เจอกันบ่อย ๆ มาหลายปีแล้ว ตัวสูงขึ้นไม่น้อยเลย ข่าวลือพวกนั้นไม่เข้ากับเอ็งสักนิด”
“ตาแก่คนนี้ดูคนมาทั้งชีวิต สายตาแม่นยำมาก”
คุณตาดื่มเหล้าหมดจอกแล้วอดไม่ได้ที่จะหยิบขวดขึ้นมาเติมอีกครึ่งจอก
กับข้าวอร่อยขนาดนี้ อารมณ์ก็ดี แถมไม่ได้ดื่มเหล้ามานานแล้ว ดื่มเพิ่มอีกครึ่งจอกก็แล้วกัน
“คุณตาดื่มเถอะครับ ผมคอไม่แข็ง ดื่มแค่จอกเดียวก็พอแล้ว”
ลู่เฟยเห็นคุณตาจะรินเหล้าให้ จึงยิ้มพลางโบกมือปฏิเสธ
“คุณตา นี่ให้ครับ ไม่มีอะไรทำก็ดูเวลาเล่น”
ลู่เฟยยกข้อมือขึ้น ถอดนาฬิกาข้อมือส่งให้คุณตา
คุณตาเพ่งมองให้ชัด พอเห็นของเข้าก็ตาสว่างหายเมาทันที ทั้งที่เมื่อครู่ยังมึนอยู่สี่ห้าส่วน
รีบยื่นมือรับมาอย่างถนอม คุณตาประคองนาฬิกาไว้แล้วพิจารณาอย่างละเอียด นาฬิกาสายเหล็กยี่ห้อเซี่ยงไฮ้ ของชิ้นนี้นับเป็นของมีค่ามากทีเดียว
“หลานชายคนโต ไปได้มาจากไหน ดูใหม่ตั้งเก้าส่วน”
พอดูอยู่ครู่หนึ่ง คุณตาก็เลื่อนนาฬิกาไปตรงหน้าลู่เฟย “เก็บไว้ใส่เองเถอะ เดี๋ยวนี้คนหนุ่มมีนาฬิกาสักเรือน เวลาออกไปทำธุระคนก็ให้เกียรติ ตาแก่อย่างปู่จะใส่ไปทำไม”