ลู่เฟยออกจากร้านผัก ขึ้นรถกลับไปรออยู่ด้านนอกเรือนหลังน้อยก่อน
“เสื้อผ้าอาหารการกิน อาวุธของใช้ประจำวัน เตรียมไว้เกือบครบแล้ว”
“ถึงจะยังไม่ครบก็ช่างเถอะ เงินหมดเกลี้ยงแล้ว ในวีแชตก็เหลืออยู่ไม่กี่ร้อยหยวน”
ลู่เฟยนั่งอยู่หน้าประตูเรือน หรี่ตาสูบบุหรี่พลางพึมพำกับตัวเอง
ไม่นานนัก เจ้าของร้านผักก็ขับรถพาคนมาส่งของด้วยตัวเอง
ประตูรถเปิดออก ชายสองคนกระโดดลงจากรถบรรทุกเล็ก เจ้าของร้านเดินมาหาลู่เฟยแล้วพูดว่า “คุณตาครับ ตอนเอาไอศกรีมแท่งมาส่ง ผมแช่ไว้ในกล่องเก็บความเย็นแล้ว วางใจได้ครับ รับรองว่าไม่ละลายแน่นอน”
“ดีแล้ว ดีแล้ว!” ลู่เฟยโยนก้นบุหรี่ในมือลง ก่อนลุกขึ้นสั่ง “พวกเธอเอาของไปวางไว้ในลานบ้าน”
“ได้เลยครับ คุณตาพักก่อนนะ อีกเดี๋ยวก็ขนเสร็จแล้ว”
ชายทั้งสองใช้เวลาขนของเพียงสิบกว่านาที ความเร็วไม่เลวเลยจริง ๆ
“คุณตาครับ ขนของลงหมดแล้ว ถ้าต้องการอะไรอีกก็แวะไปซื้อที่ร้านได้เลย รับรองว่าครั้งหน้าก็ส่งให้ถึงบ้านเหมือนเดิม คุณตาทำธุระต่อเถอะครับ พวกผมกลับก่อน”
หลังส่งของเที่ยวสุดท้ายเสร็จ เจ้าของร้านผักเดินออกมาจากลานบ้าน พลางยิ้มพูดกับลู่เฟย
เมื่อคนขนของขึ้นรถแล้ว ลู่เฟยก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที รีบวิ่งเข้าไปในลานบ้าน
พอเข้ามาถึง เขาก็แตะกล่องเก็บความเย็นด้วยมือทั้งสองข้าง
ความคิด: เก็บ!
สิ่งของทั้งหมดถูกเก็บเข้าไปในมิติภายในเวลาเพียงไม่กี่สิบวินาที
ลู่เฟยรีบวิ่งออกมา “เดี๋ยวก่อน!”