ไม่เหมือนกับในสนามรบหอคอยที่ทหารต่อทหาร จอมยุทธ์ต่อจอมยุทธ์ และไม่เหมือนกับบนดาวสีครามที่เธอหาเผ่าพันธมิตรมาช่วยข่มขวัญศัตรูเพื่อล้มเลิกความคิดที่จะพุ่งเป้าเล่นงานเธอ ยิ่งไม่เหมือนตอนที่เธอเผชิญหน้ากับเฟิงหรานแห่งอู้เริ่น แล้วใช้ข้อได้เปรียบของตัวเองเจรจาต่อรอง
ที่นี่มันใช้ระบบกฎอีกแบบ——ทุกสิ่งที่เห็นล้วนเป็นทรัพยากร ใช้ทุกวิถีทาง ก่อนที่ศัตรูจะตาย จงใช้ประโยชน์จากมันให้ถึงขีดสุด ปล้นชิงทรัพยากรทั้งหมดของมัน!
ซ่อนความสามารถ? ไร้ประโยชน์
เจรจา? ไม่จำเป็น!
ความตายคือทางถอย? ไม่ ความตายคือจุดจบที่ง่ายที่สุด
ไม่มีทางถอยให้พูดถึง แล้วก็ไม่มีทางออกแบบชนะทั้งคู่ด้วย!
รู้งี้...รู้งี้แล้วเธอจะทำอะไรได้เล่า? ทุกย่างก้าวล้วนมาจากการเลือกของตัวเธอเอง
ต่อให้พลังของเธอไม่ได้ถูกบั่นทอนเพราะแรงปะทะทางจิตวิญญาณ เธอก็ไม่ใช่คู่ต่อกรของชาเลิ่งอยู่ดี
บางทีตั้งแต่ตอนที่เธอขโมยสุสานโลกของอู้เริ่นมา นั่นก็ได้กำหนดจุดจบของเธอกับถูหลานในวันนี้ไว้แล้ว!
มันเหมือนวงจรแห่งกรรม เธอเดินไวเกินไป ตอนแรกนำหน้าทุกคนเข้าเกมก่อนก้าวหนึ่ง ตอนนี้กลับถูกผลักให้ก้าวเข้าไปในโลกที่เธอไม่ควรเข้ามาถึงก่อนใคร
ตอนที่[บังคับอยู่ต่อ]ยังเหลืออีก 10 วินาทีจึงจะหายไป ไม่รู้ว่าหนามเสี้ยนดูดเลือดมังกรจนอิ่มแล้วหรือเป็นคำสั่งของชาเลิ่ง มันคลายตัวปล่อยถูหลานอย่างแข็งขันก่อน แล้วยังฉวยโอกาสม้วนเกล็ดมังกรบนพื้นไปด้วย
เกล็ดมังกรบนหลังของถูหลานเกือบ 60% ถูกกวาดไป ถูหลานที่นอนอยู่บนพื้นจ้องมองชาเลิ่งเขม็ง ฝ่ายหลังแสยะยิ้ม อวี๋หรานหรานรู้สึกไม่ดีในใจ เธอเบี่ยงตัวขวางหน้าถูหลานทันที ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวโอบถูหลานไว้ในอ้อมกอด——ก่อนที่การแปลจะเสร็จสมบูรณ์ ชาเลิ่งจะไม่ฆ่าเธอ!
เป็นจริงอย่างที่คิด เบื้องหลังดังเสียงสกิลทำลายอากาศ ตรงหน้าเฉียงของพวกเธอปรากฏหลุมใหญ่ขึ้น เป็นชาเลิ่งเข้าขัดขวางสกิลของตัวเอง