[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: ไจ้จิ่วหรานหราน พวกเราไม่ตายไม่เลิก!
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: รอเลย แกเอาเลือดมังกรใช่ไหม เริ่มเกมเมื่อไหร่รอเลย พ่อจะส่งมาให้เอง
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: ไปตายไหนแล้ว!? กล้าขโมยของของฉัน แต่ไม่กล้าตอบ? ฉันรู้ว่าแกออนไลน์
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: พูดมา!!
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: ออกมา!!! พูดมา!
หน้าสนทนาเต็มไปด้วยข้อความของตงไห่ซาเลิ่ง… เขาระดมส่งเป็นชุด
และยิ่งทำตัวไร้มารยาทขึ้นเรื่อยๆ
เธอเลื่อนขึ้นไปบนสุด เห็นว่าตอนที่เธอเพิ่งเข้าสมรภูมิ น้ำเสียงของชาเลิ่งยังแฝงความหยิ่งและรักษาหน้าของผู้แข็งแกร่ง ไม่ยอมลดตัวทะเลาะกับผู้อ่อนแอ
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: ไจ้จิ่วหรานหราน เรามาคุยกันดีๆ
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: แกน่าจะรู้ ในสมรภูมิไม่มีมิตรหรือสหายร่วมรบ แต่ก็ไม่มีศัตรูถาวร
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: ฉันยินดีคืนดีกับแก
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: อุปกรณ์ ไอเท็ม ของวิเศษ และหลุมศพโลก ฉันให้แกได้หมด แค่คืนของที่แกขโมยไป
ผลคือพบว่าอวี๋หรานหรานไม่สนใจเลย… ดังนั้นชาเลิ่งก็เลยเริ่มระบายอารมณ์อย่างหนัก
เธอเลื่อนลงไปล่างสุด เห็นข้อความล่าสุดเปลี่ยนสไตล์ไปโดยสิ้นเชิง ดูเหมือนคนเสียสติ
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: ฉันจะฆ่าแกแน่!!
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: ฉันจะบีบมังกรของแกเป็นน้ำราดบนหัวแก แล้วป้อนหนามเกลียดชังให้แกกิน ให้แกถ่ายมันออกมา
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: แกจะคืนดีหรือไม่!
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: คืนของที่ขโมยไปมา!!!
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: ไจ้จิ่วหรานหราน! #@%#￥%￥…￥%#@…#%￥@#
[ตงไห่·ชาเลิ่ง]: ฉันเอาหนามเกลียดชังให้ฟรี แกแค่คืนของที่แกขโมยไป อย่าให้ฉันต้องอ้อนวอนแก!