แม้จะอยู่หลังจอ อวี๋หรานหรานก็สัมผัสได้ถึงความอึ้งของอู้เริ่น แต่ทำไมไฟถึงลามมาถึงเธอได้ล่ะ!
แล้วทำไมยังมีผู้เล่นสงสัยว่าเจ๋อหลานเฟิงถังจะทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้? นี่ก็ไม่รอบคอบเกินไปแล้ว เธอต้องทำให้ทุกคนได้กินเผือกของจริงที่สุด
อวี๋หรานหรานไม่กะพริบตา ยกมือเปิดไฟเลี้ยวซ้าย จากนั้นก็พยักหน้าให้ผู้เล่นทุกคนที่กำลังขับรถวนไปมาอยู่ตรงนั้นอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
เฟิงถังยื่นมือมากดหัวอวี๋หรานหรานไว้ หยุดการพยักหน้าของเธอ ถูหลานผู้ฉลาดเฉลียวรับหน้าที่สำคัญนี้ต่อ เธอเริ่มพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง อวี๋หรานหรานของเธอเล่าทุกอย่างให้เธอฟังแล้ว!
เฟิงถัง: "..."
อวี๋หรานหรานกระซิบปลอบเฟิงถังด้วยภาษานกฮูก: "ไม่เป็นไรน่า ที่นี่ก็ไม่มีคนรู้จัก เรื่องนี้เก็บไว้ในท้อง เราสองคนอย่าเอาไปพูดข้างนอกก็ไม่เป็นไร"
เฟิงถังจ้องเธอเงียบ ๆ อยู่สองสามวิ อวี๋หรานหรานถูกมองจนงง แต่ถูหลานกลับเข้าใจ
ถูหลานอยู่ในหอคอยมานาน เธอก็คุ้นเคยกับภาษานกฮูกดี บทสนทนาเหล่านี้เธอเข้าใจทั้งหมด เธอกระซิบข้างหูอวี๋หรานหรานด้วยภาษามังกรว่า: "เจ้าไม่มีคนรู้จัก แต่เฟิงถังมี นางคลุกคลีที่นี่มานาน อันดับยังนำอยู่ขนาดนั้น ทุกคนต้องรู้จักนางแน่"
อวี๋หรานหรานกระซิบตอบด้วยภาษามังกร: "...ข้ารู้ ข้าแสร้งโง่เล่นน่ะ"
เฟิงถังที่บังเอิญฟังภาษามังกรออกสูดหายใจลึก หลับตาลง ช่างเถอะ ดูแก่ปีกและ[คำสาปโบราณ] นี้แล้ว ยิ้ม ๆ ไปก็แล้วกัน
กว่าสิบนาทีต่อมา อวี๋หรานหรานรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เข้าร่วมเกมจริงกับลวง แต่เป็นเกมป่วน ศิลาเกมนี้เหมือนรู้ความลับของทุกคน