“สิ่งที่ทำให้หลีโจวซาบซึ้งที่สุดคือ ตอนที่พวกเธอเจออันตรายถึงชีวิตด้วยกัน ซงกุยยอมสละชีวิตปกป้องเธอหลายครั้ง ยอมตายดีกว่าปล่อยให้หลีโจวตาย
“แต่ฉันว่าซงกุยสู้เธอไม่ได้ เธอพุ่งเข้าไปเอง แล้วทิ้งทางหนีให้ฉัน”
อวี๋หรานหรานอดแทรกขึ้นมาไม่ได้:
“ก็แหงสิ ฉันก็ไม่อยากให้เธอตายเหมือนกัน ถ้าเธอตายเธอก็กลับเกาะมังกร พอฟักออกมาจะยังจำฉันได้ไหมก็ไม่รู้ ถึงยังจำได้ เธอก็ต้องเป็นไข่มังกรอีกปีนึง ส่วนฉันตายทีสองสามวันก็กลับมาแล้ว หลีโจวกับซงกุยก็คงประมาณนี้แหละ”
ถูหลานอึ้งไป เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามแห้งๆว่า “นี่เธอแพ้ดราม่าหรอ?”
อวี๋หรานหราน: “…ฉันผิดเอง เธอเล่าต่อเถอะ”
“สรุปคือ! หลีโจวก็มีความสุขดีนะ แต่ซงกุยกลับฉวยโอกาสจากหลีโจวไปมากกว่า
“ถึงเธอจะปรึกษาหลีโจวทุกเรื่อง แต่เธอก็บรรลุเป้าหมายทุกครั้ง และผลลัพธ์พวกนั้นก็เป็นผลดีกับซงกุยทั้งนั้น
“พอต้องการเหรียญทอง เธอก็จะไปขอร้องหลีโจวให้เลือดมังกรกับเธอหน่อย เลือดมังกรในมือนักเล่นแร่แปรธาตุที่เจ๋อหลานหลายคนก็มาจากหลีโจว
“ซงกุยอยากรีบวิวัฒนาการเก่งขึ้น แซงเฟิงถังกับเถาเหมี่ยน เธอก็จะขอให้หลีโจวยอมให้เธอ
“เธอบอกหลีโจวว่าพวกเธอเป็นสัญญาเท่าเทียม ไม่ควรแบ่งแยก เหรียญทอง อุปกรณ์ ของวิเศษ ไอเท็ม ไว้ที่ซงกุยทั้งหมด ไม่คิดเล็กคิดน้อย
“ที่หลุดโลกที่สุดคือ ตอนแรกหลีโจวเชื่อคำลวงของซงกุยจริงๆ”
นึกถึงความคับแค้นใจและขมขื่นของหลีโจว ถูหลานสรุปว่า “สิ่งที่ซงกุยให้หลีโจวล้วนเป็นของไร้ประโยชน์ แต่เธอเกือบจะรีดไถหลีโจวจนแห้งแล้วขาย ถ้าใช้คำพูดของเสวี่ยตุย เกาะมังกรต้องขายทุกอย่างที่มีเพื่อรักษาสมองของหลีโจวให้หาย”