หลังจากแยกจากหลีโจวที่สมองเพี้ยนไปแล้ว อวี๋หรานหรานก็บินกลับไปยังรังมังกรอย่างคล่องแคล่วเพื่อตามหาจอกศักดิ์สิทธิ์
ตอนนี้จอกศักดิ์สิทธิ์เปลี่ยนร่างเป็นขนาดกลางเล็ก นอนหมอบอยู่ในรังมังกร คอยบงการให้ถูหลานเช็ดเกล็ดมังกรให้
พอเห็นอวี๋หรานหราน ถูหลานรีบถามทันที: “ว่าไงว่าไง? หลีโจวพูดอะไรไม่เข้าเรื่องอีกแล้วเหรอ?”
อวี๋หรานหรานตีเธอทีหนึ่ง: “ฉันเป็นคนปากสว่างแบบนั้นหรือ? นี่ดูถูกฉันเกินไปแล้ว!”
บนเกาะมังกร ทั้งคนและมังกรล้วนใช้ภาษามังกร
หลังจากอวี๋หรานหรานทักทายจอกศักดิ์สิทธิ์แล้ว ก็ข้ามขั้นตอนทักทายแบบมนุษย์ไปเลย แล้วเริ่มถามเรื่องสัญญา
จอกศักดิ์สิทธิ์ฟังอวี๋หรานหรานอธิบายจบก็พูดว่า: “เจ้าต้องการผูกมัดมันด้วยวิญญาณงั้นหรือ?”
อวี๋หรานหรานส่ายหัว: “ไม่ ข้าไม่อยากให้มันกับวิญญาณข้าเชื่อมโยงกันเลยแม้แต่น้อย”
“อย่างนั้นก็ยากหน่อย” แม้พูดอย่างนั้น แต่สีหน้าจอกศักดิ์สิทธิ์กลับไม่แสดงความยากลำบากเลย “ก่อนอื่นเจ้าเล่าให้ข้าฟังหน่อยว่า หลีโจวพูดอะไรเหลวไหลเกี่ยวกับซงกุยอีก แล้วข้าจะช่วยจัดการเรื่องนี้ให้”
อวี๋หรานหรานนั่งขัดสมาธิทันที: “ได้! ไม่มีปัญหา!”
ถูหลาน: “…ข้านี่ดูถูกเจ้าจริง ๆ”
อวี๋หรานหราน: “ข้าก็ด้วย”
พูดจบ เธอก็เล่าส่งต่อข้อมูลส่วนใหญ่เกี่ยวกับซงกุย
แต่เรื่องสกิลเทพประทาน[ภักดีตาย]เธอไม่ได้พูด เพราะสัญญากับหลีโจวว่าจะไม่บอกให้มังกรตัวอื่นรู้ เธอจึงข้ามไป
จอกศักดิ์สิทธิ์ฟังอย่างเงียบ ๆ สีหน้าสงบตลอด แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเริ่มพูดเรื่องสัญญา: