มีดไม่ได้ทิ่มแทงตัวเอง ความเจ็บปวดจึงไม่ใช่ของนาง ต่อให้ผ่านเรื่องวกวนซับซ้อน สุดท้ายก็ทำร้ายนางจริง แต่หรานหรานก็ไม่มีนิสัยไล่ตามเส้นสายแห่งเหตุปัจจัย สืบสาวราวเรื่องจนพบต้นตอแล้วเกลียดชังทีละคน
วัยเยาว์ อวี๋จ้าวไห่ตัวน้อยแย่งนิ้วทองของอวี๋ชิงซานตัวน้อยไป นั่นไม่เกี่ยวกับอวี๋หรานหราน
อีกอย่าง… หากนิ้วทองตกอยู่ในมือของอวี๋ชิงซาน อวี๋หรานหรานอาจจะไม่ได้เกิดมาเลยก็ได้
ภายหลัง อวี๋จ้าวไห่ให้อวี๋ชิงซานพาทั้งครอบครัวออกจากเมืองบี ที่จริงเป็นเรื่องที่ดีต่อคนส่วนใหญ่
อวี๋จ้าวไห่ส่งระเบิดเวลาออกไปได้
อวี๋ชิงซานก็ค่อยๆ กลับสู่ภาวะปกติ หากเขายังอยู่ดูอวี๋จ้าวไห่ประสบความสำเร็จก้าวถึงจุดสูงสุดของชีวิตต่อไป เกรงว่าจิตใจจะยิ่งวิปริตบิดเบี้ยว ไม่ช้าก็เร็วต้องเกินควบคุม
เสิ่นอวี้ฉือก็ไม่ต้องมองเห็นภาพลูกหลานฆ่าฟันกันเอง
หากจะบอกว่ามีเรื่องน่าเสียดายสักเล็กน้อยในเรื่องนี้… นั่นก็คือเธอไม่ได้เติบโตขึ้นมาข้างกายเสิ่นอวี้ฉือ
เสิ่นอวี้ฉือกับอี้ชิวกั่วไม่เหมือนกัน
อย่างหลังยึดถือการมีชีวิตที่ดีของตนเองเป็นกฎข้อแรก นางหวังให้ทุกอย่างล้วนเป็นประโยชน์แก่นาง
ส่วนเฉิ่นอี้ซือ แท้จริงแล้วนางไม่เกี่ยวข้องกับคำว่าเห็นแก่ตัว นางให้ความสำคัญกับความรู้สึกของตัวเองเป็นอันดับแรกเสมอ แต่นางก็ไม่ลังเลที่จะดูแลผู้คนรอบข้าง… เพียงแต่การดูแลนั้นต้องไม่แลกด้วยชีวิตของนางเอง
หากอวี๋หรานหรานเติบโตในเมืองบี เสิ่นอวี้ฉือจะปกป้องนางได้มากขึ้นไหมนะ จะไม่ปล่อยให้อวี๋ชิงซานเลี้ยงนางเสียคน?