ถูหลานมองอวี๋หรานหรานที่กำลังปล้นแร่สมบัติอย่างผ่อนคลาย ก็รู้ว่าเรื่องยังไม่ถึงขั้นคับขันจนหาทางออกไม่ได้ หรือไม่ก็ด้วยสมองของอวี๋หรานหราน เธอคงคิดแผนใหม่ได้ตั้งแต่รู้ว่าแผนเดิมเปลี่ยนไปแล้ว
ดังนั้น ถูหลานก็เลยไม่สนใจ แต่ยังมีคำถามหนึ่ง: "ไหน ๆ ก็ปล้นแล้ว ทำไมไม่ให้ข้าลงมือ?"
หลังจากเริ่มปล้น อวี๋หรานหรานก็เปิดเนตรแห่งการล่า เธอเหลือบดูแผนที่ ตอนนี้ปรากฏจุดแดงขึ้นแล้ว แสดงว่าอยู่ห่างจากเธอไม่ถึง 50 เมตร
เธออธิบายอย่างรวดเร็ว: "ก่อนหน้านี้ข้ากังวลว่าด้านบนจะมีระบบโจมตีอัตโนมัติสำหรับพวกขโมย กลัวเจ้าจะถูกตีตาย"
แต่เมื่อไม่มีแล้ว เปลี่ยนแผนกะทันหันอาจกระทบประสิทธิภาพ เธอเลยไม่ได้พูดอะไร
เมื่อเห็นจุดแดงจำนวนมากใกล้เข้ามาถึงร้านนี้แล้ว: "โจมตีข้าทีหนึ่ง แล้วกลับไป!"
ถูหลานได้ยินดังนั้นก็ไม่ถามว่าทำไม พุ่งเข้าใส่อวี๋หรานหรานด้วยลูกบอลน้ำแข็งทันที แล้วก็หายตัวไปในพริบตา แม้เธอรู้สึกว่าตั้งแต่เริ่มปล้นมาจนถึงตอนนี้เพิ่งผ่านไปแค่เจ็ดแปดวินาที แต่เธอก็ตัดสินใจหายตัวไปพร้อมกับแร่สมบัติอย่างเด็ดขาด
พลังชีวิตเหลือ 0.8%
อวี๋หรานหรานยังคงขนแร่สมบัติใส่กระเป๋าชั่วคราวต่อไปพลางใช้สกิลหนึ่ง——[คำสาปโบราณ]
ในชั่วขณะนั้น ผู้เล่นทุกคนในสนามรบโลกได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น
——"ข้าขอสาปไจ้จิ่วหรานหราน ในวันนี้ วันที่ 8 เดือน 2 ปี 6798 แห่งทะเลดาววุ่น ให้ต้องตายด้วยน้ำมือตนเอง จนกว่าเกมเทพเจ้าคนงานเหมืองอัญมณีจะสิ้นสุด คำสาปนี้จึงจะถอนได้"