หลังจากสำรวจจนรู้จักสภาพแวดล้อมที่นี่ดีแล้ว อวี๋หรานหรานก็ปล่อยถูหลานออกมา ให้ถูหลานปลอมตัวเป็นงูจิ๋ว เกาะอยู่ที่หูของนาง
หลีโจ้วมีสูตรอาหารเฉพาะ เวลานางทำอาหารให้หลีโจ้วแต่ละครั้ง ก็จะแอบทำเผื่อถูหลานด้วยหนึ่งชุด
กับข้าววันนี้คล้ายเท็มปุระนิด ๆ ทอดเป็นชิ้นผักผลไม้ จุดที่ค่อนข้างพิเศษคือเปลือกกรอบชั้นนอก ใช้ผงผลไม้แห้งกับเครื่องปรุงหลายสิบอย่างปรุงขึ้น ได้ยินว่าซงกุยค้นหาสูตรมาเพื่อหลีโจ้วโดยเฉพาะ ให้พ่อครัวเด็กใช้เวลาหลายปีปรับปรุงด้วยวัตถุดิบจากทะเลป่า
ตอนนั้นที่ฟังพ่อครัวเด็กเล่าเรื่องนี้ นางรู้สึกผิดจนไม่กล้าหันไปมองแววตาของถูหลาน
"มีอะไรไม่เหมือนเหรอ?" อวี๋หรานหรานถาม
ถูหลานเม้มปากแจ๊บ ๆ "ไม่เหมือนจริง ๆ นั่นแหละ ข้าก็อธิบายไม่ถูก แบบว่า อร่อยมาก? แต่ก็ไม่รู้ว่าขาดอะไรไปนิดเดียว เหมือนกับว่าเจ้าชอบกินเผ็ด แต่เจ้าได้กินอาหารที่อร่อยแต่ไม่เผ็ด"
นั่นเป็นไปได้ว่าเป็นปัญหาเรื่องธาตุ หลีโจ้วเป็นธาตุไฟ ถูหลานเป็นธาตุน้ำแข็ง สูตรอาหารนี้คิดค้นขึ้นเพื่อมังกรธาตุไฟโดยเฉพาะ ถูหลานเป็นมังกรเหมือนกันย่อมต้องชอบ แต่ธาตุไม่เข้ากัน
ขณะอวี๋หรานหรานกำลังครุ่นคิดว่าจะปรับเปลี่ยนวัตถุดิบอย่างไร ก็ได้ยินถูหลานถอนหายใจว่า "ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องตั้งใจศึกษาสูตรเพื่อข้าหรอก ข้าไม่เหมือนหลีโจ้ว ข้าไม่ได้บอบบางเสแสร้งขนาดนั้น เจ้าแค่ให้เศษอาหารเหลือ ๆ มาบ้าง ถูหลานก็ดีใจมากแล้ว... ไม่! ข้าไม่ได้สะอื้นนะ เจ้าฟังผิด! ข้า... ข้าไม่ได้บ่นเลยสักนิด และก็ไม่ได้เสียใจด้วย..."
อวี๋หรานหราน "............"
ถูหลานพูดขนาดนี้แล้ว นางจะกล้าละเลยได้อย่างไร อวี๋หรานหรานจึงตั้งหน้าตั้งตาหมกตัวอยู่ในครัวเล็กนี้ มุ่งมั่นทำอาหารมังกรโดยเฉพาะ
พอพ่อครัวเด็กเห็นนางตั้งใจทำอาหารมังกร ก็วางใจนางมากขึ้น เริ่มทยอยสอนสูตรอาหารของหลีโจ้วให้นาง สังเกตนางอยู่สองปี จากนั้นก็มอบอาหารสามมื้อของหลีโจ้วให้เป็นหน้าที่นาง