ส่วนสาเหตุที่อวี๋หรานหรานรู้เรื่องนี้ดีขนาดนั้น ก็เพราะว่าชุดนั้นวกไปวนมา สุดท้ายก็มาตกอยู่ในมือเธอด้วยวิธีที่เหนือความคาดหมายในอีกสองปีต่อมา
ตอนที่เธอเพิ่งเริ่มหลบหนีและถูกไล่ล่าครั้งแรก เธอฆ่าผู้ไล่ล่าคนหนึ่ง แล้วค้นหาอุปกรณ์จากศพนั้นก็เจอชุดนี้เข้า และก็เจอชื่อที่ตัวเองเคยทิ้งไว้ที่ปกเสื้อด้านใน
นั่นเป็นการถ่ายทำครั้งแรกของเธอ ถึงชุดนี้จะไม่มีจุดเด่นอะไร ได้แค่บอกว่ามันคุณภาพดี—ก็ให้นางเอกใส่อยู่หลายเดือน—ถึงเธอจะไม่ใช่ดาราดัง แต่เธอก็ยังคงปักชื่อตัวเองด้วยด้ายสีดำไว้ที่ปกเสื้อด้านในด้วยความคาดหวังต่ออนาคต...
เดิมทีในชาตินี้เธอไม่คิดจะไปหาชุดนั้น เพราะเธอไม่ได้ถูกแกล้งแต่ถอนตัวออกมาอย่างสง่างาม แฟนคลับคนนั้นก็คงไม่เสียใจถึงขั้นถอนตัวจากการเป็นแฟนคลับแล้วขายชุดหรอกมั้ง? เธอถอนตัวไปเฉย ๆ ก็ถือว่าเย็นชาพอแล้ว คงไม่ถึงขั้นต้องไปแย่งวาสนาจากแฟนคลับตัวเองอีก
แต่คาดไม่ถึงเลยว่าวันที่เธอเล่นมือถืออยู่ดี ๆ ก็บังเอิญจังหวะนั้นเป๊ะ อัลกอริทึมดันส่งวิดีโอที่คนนั้นขายชุดมาให้เธอ มีแค่ไม่กี่รูป รูปแรกเป็นรูปที่เธอกินข้าวในโรงอาหารหลังซ้อมเสร็จ อีกสองสามรูปเป็นรูปชุด พร้อมบอกว่าช่วงนี้เงินใช้จ่ายหมดแล้ว อยากขายชุดที่ใส่ถ่ายละครซึ่งประมูลมาได้ในราคาสองหมื่น เป็นชุดที่อวี๋หรานหรานเคยใส่ตอนถ่ายเรื่อง XX
อวี๋หรานหรานเลยใช้แอคเคานต์หลักทักไปหาคนคนนั้นทันที บอกว่าถึงตัวเองจะถอนตัวไปแล้วแต่ก็คิดถึงอดีตมาก บลา ๆ ๆ พอตีบทสงสารเสร็จก็ตีบทเทพเจ้าโชคลาภ เธอยินดีจ่ายห้าหมื่นเพื่อซื้อชุดนี้