วันที่ 14 ระหว่างที่ฟาร์มดันเจี้ยนเดี่ยวทุกวัน อวี๋หรานหรานก็เลเวลอัปถึง 16 อย่างราบรื่น
ภายนอกกำลังปั่นป่วน เพราะกองทัพเผ่าพันธุ์อื่นที่รวมพลใต้ทะเลเริ่มเคลื่อนเข้าหาชายฝั่งของประเทศต่าง ๆ แล้ว ติ้งไห่กำลังจัดระเบียบอพยพผู้เล่นสายผลิตกับผู้เล่นที่สู้ไม่เก่ง ส่วนผู้เล่นเลเวลสูงก็เริ่มไปป้องกันที่ชายทะเล
เรื่องนี้เคยเกิดในชาติก่อนเหมือนกัน แต่ไม่เร็วขนาดนั้น ต้องถึงปลายปีนี้ถึงจะเริ่ม...
ตอนนั้นเธอเองก็เอาแต่หนีเอาชีวิตรอด ทุกวันได้แค่อ่านสถานการณ์ศึกในฟอรั่ม เธอจำได้แค่ว่าเหตุการณ์กองทัพเผ่าพันธุ์อื่นใต้ทะเลยกพลขึ้นบกในชาติก่อน ประเทศในและต่างประเทศรวมกันตายไปเกือบ 1,000 ล้านคน หมู่เกาะเล็กใหญ่ถูกยึดหมด
แม้ว่า "ชะตากรรม" ฉบับก็อปปี้จะไม่ได้มาตามเวลา แต่ใต้ทะเลก็มีอาณาเขตที่ไม่รู้จักอีกมาก ไม่รู้ว่าติ้งไห่จะแก้ไขอย่างไร...
อวี๋หรานหรานใช้ตาข่ายสายฟ้าคุ้มครองทั้งคฤหาสน์รวมไปถึงชั้นบนสุด ภายในคฤหาสน์ยิ่งออกแบบกับดักไว้ทั่วทุกหนทุกแห่ง
ถูหลานเก๊กนิ้วก้อยหลบกับดักเปิดตู้เย็น หยิบโคล่าเย็นของตนออกมาอย่างระมัดระวัง แต่ก็ยังถูกไฟดูดจนได้ ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหว ถามอวี๋หรานหรานว่า:
"บ้านหลังนี้ นอกจากประตูมิติที่มีแค่เจ้ากับข้าใช้ได้แล้ว ยังมีอะไรมีค่าอีกบ้าง?"
อวี๋หรานหรานซึ่งกำลังยื่นก้นลงไปยัดกระบองเพชรมายาใต้โซฟาชะงักไป คิดดูดี ๆ แล้วพบว่าตนเองตอบไม่ได้ ของสำคัญเธอเก็บไว้ในกระเป๋าหมดแล้ว...