——“เฮ้ย... เฮ้ย!!”
อวี๋หรานหรานได้สติ เธอสะกดอารมณ์ทั้งหมดลงแล้วถามว่า “หืม? เราคุยกันถึงไหนแล้วนะ?”
เฟิงหราน: “ดังนั้น ถ้าต้องจ่ายสกิลมากมายขนาดนั้นฉันถึงจะรอด งั้นสู้ตายไปเลยดีกว่า อย่างน้อยตอนตายฉันก็รวย ฉันจะตายอย่างยิ้มแย้ม”
อวี๋หรานหราน: ......
มีชั่วขณะหนึ่ง เธอคิดจริง ๆ ว่าได้เจอคนรู้ใจ
ถูหลานชี้ไปที่ปีกแสงสีส้มแดงของอวี๋หรานหรานอย่างตื่นเต้น: “อันนี้ไม่ต้องพิสูจน์ มันคือคำพูดจากใจจริงแน่นอน เธอกับนายมีความถี่ตรงกันจริง ๆ!”
อวี๋หรานหรานกำหมัดแนบหว่างคิ้ว เรื่องนี้ยากแล้ว เธอเชื่อจริง ๆ ว่าเฟิงหรานพูดจริง สกิลพวกนี้เป็นของรักของหวงของเฟิงหรานชัด ๆ ถ้าเป็นเธอ เธอก็ไม่ยอมแลกแบบนี้เหมือนกัน
ถ้ามีใครมาบอกเธอว่า ยก[จันทราพิโรธ][เวลาของโซรอส][ผู้จับจิตใจ]ของเธอมา แล้วบวกสกิลระดับ S และ SS ของเธออีก ข้าจะให้เจ้ารอด เธอจะสู้แตกหักไปด้วยกันเลย——แล้วใช้สกิลคืนชีพกลับมาล้างแค้นอีกที
อวี๋หรานหรานถามว่า: “ถ้าฉันปล่อยให้คุณอยู่ในปีกต่อไป คุณจะยึดร่างฉัน หรือกลืนกินฉัน? หรือกลืนฉันเป็นเนื้อเดียวกัน?”
บางทีเพราะที่นี่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากเธอกับถูหลาน ข้อมูลนี้ถึงพูดออกมาได้โดยไม่ติดขัด
เฟิงหรานซื่อตรงมากเมื่อเผชิญศัตรูที่แข็งแกร่ง เธออธิบายว่า: “ในชั่วขณะที่วิญญาณความถี่ตรงกัน เราก็เกิดความเชื่อมโยงกันแล้ว ถ้าเธอไม่แยกออกโดยเร็ว เราจะค่อย ๆ หลอมรวมเป็นหนึ่ง ฉันจะไม่ใช่ฉันที่บริสุทธิ์ เธอก็จะไม่ใช่เธอคนเดิมอีกต่อไป
“ฉันไม่ยอม ถึงแม่กับเฟิงชางจะยังรักฉันเหมือนเดิม แต่ฉันไม่ยอม ฉันไม่อยากแบ่งปันพวกเธอกับเธอ ดังนั้นช่วยเธอก็คือช่วยตัวฉันเอง”