เฟิงมู่ฝึกบินให้เธอทุกสองสามวัน เพราะนางคิดว่าเฟิงชางใส่ใจทรงผมกับแนวผมของตัวเองมากเกินไป เลยบินช้าจนเสียเปรียบทั้งตอนหนีและตอนสู้
ในที่สุดวันหนึ่ง เฟิงชางก็สุดจะทน นางรวบรวมความกล้า: "…ข้าไม่อยากบินเร็วนัก ข้าพึ่ง 8 ขวบ เป็นวัยกำลังไว้ผมยาวนะ"
เฟิงมู่: ?
อวี๋หรานหรานเพิ่งจะฝังฟันหน้ากัดผลไม้เข้าไป ตอนนี้เลยไม่กล้าแม้แต่จะขยับ ผลไม้ที่นางกินอยู่ตอนนี้น่ะกรอบมาก เวลากัดแล้วเสียงดังน่าฟังเป็นพิเศษ นางกอดผลไม้พลางพยายามย่อตัวให้ดูเล็กที่สุด
เฟิงชางไม่รู้ว่ารู้สึกเบื่อชีวิตหรือยัง เด็ก 8 ขวบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันไปพูดกับเฟิงมู่ว่า: "ท่านไม่คิดบ้างรึว่าหน้าผากท่านเป็นจุดที่สว่างที่สุดในบ้าน?"
เฟิงมู่หัวเราะ หัวเราะทั้งโกรธ
อวี๋หรานหรานเริ่มค้นกระเป๋าเล็กมิติที่เฟิงมู่ทำให้ จากนั้นหยิบผลไม้เพิ่มค่ามานาสองสามลูก เตรียมสกิลฮีลของตน
คืนนั้น เฟิงชางไว้ทรงผมใหม่เหมือนรังไก่ วิ่งร้องไห้ฟูมฟายไปฟ้องเฟิงถัง
เฟิงมู่กอดอก สีหน้าสดชื่นผ่องใส
สุดท้ายเฟิงถังรับปากว่าจะหายาวิเศษสูตรปลูกผมมาให้ เฟิงชางถึงหยุดร้องไห้ นางเช็ดน้ำตาอย่างเขินอาย บางทีตัวเองก็รู้ว่าขายหน้ามาก เพราะต่อให้เฟิงมู่จะโกรธแค่ไหน ก็ไม่ได้ถอนผมที่นางหวงที่สุดจริง ๆ ก็แค่… ก็แค่ตีนางไปหนึ่งรอบ
นางยิ้มให้เฟิงมู่หนึ่งที เป็นเชิงบอกว่าไม่โกรธแล้ว ทั้งยังพูดด้วยน้ำเสียงแสนดีว่า: "…เช่นนั้น เช่นนั้นพอข้าทำเสร็จ จะให้พี่ใช้เป็นคนแรกเลย"
เฟิงมู่: ?
เฟิงถัง & อวี๋หรานหราน: …
ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที เฟิงชางก็ถูกเฟิงมู่ตีจนร้องไห้อีก เฟิงถังไม่กล้าแม้แต่จะห้าม… ใจความคือ แนวผมของเฟิงมู่ ดูเหมือนจะเถิบขึ้นไปหน่อยจริง ๆ