หวังอิงชราสามสิบเอ็ดปี รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าเรียบร้อยสงบนิ่ง ปกติเมื่อมองดูย่อมปรากฏวรรณะแห่งสกุลขุนนางผู้สูงศักดิ์อยู่ไม่น้อย
แต่บัดนี้ดวงตาเบิกโพลง ฝี่บนคอพอกพูน ใบหน้าถูกความเดือดดาลบิดเบี้ยวจนเกือบเปลี่ยนไปเป็นคนละคน วรรณะอันสง่างามหายไปสิ้นเชิง
เขาชังเซี่ยหงส์
หรือจะว่าไปก็ได้ว่า ตั้งแต่สายตาแรกที่เห็นเซี่ยหงส์ ริษยาอันรุนแรงก็งอกงามในดวงใจของเขาแล้ว
วันนั้นในโถงไท้จี้ที่ถูกหวังตุ้นขับไล่ให้ไปต่อหน้าคนทั้งมวล ความริษยาจึงกลายเป็นความเกลียดชัง
และซ่งอี้ก็คือเชื้อไฟที่ปลุกความเกลียดชังให้กลายเป็นเจตนาสังหาร
หวังอิงเป็นผู้รู้สึกไวอย่างยิ่ง ความไวนั้นสืบเนื่องมาจากฐานะของเขาเอง
เขาเป็นบุตรบุญธรรมที่หวังตุ้นรับมาจากหวังหานผู้เป็นพี่ชาย มิใช่โอรสแท้ ๆ
เป็นเดือนนับไม่ถ้วนมานี้ คนทั้งเมืองอู่ฉางล้วนถือว่าเขาคือซื่อจื่อ นับถือยำเกรงเขา จนทำให้เขาเกิดความรู้สึกเหยียบหล้าทุกสรรพสิ่ง
หากแต่เซี่ยหงส์ผู้นั้นกลับสร้างความอัปยศให้เขาอย่างลึกถึงหัวอกตั้งแต่แรกพบ
ถูกต้อง หวังอิงบังเกิดความเกลียดชังขึ้นมาก็เพียงเพราะเซี่ยหงส์ไม่จำได้ว่าเขาเป็นผู้ใดเท่านั้น
และเซี่ยหงส์มาถึงได้เพียงสามวัน หวังตุ้นไม่เพียงไม่สังหารเขา กลับยังให้ย้ายเข้าไปพำนักในเรือนเดิมของเซี่ยคุน แม้จัดเลี้ยงส่วนต้อนรับ แถมยังมอบซ่งอี้ให้เป็นของเขาอีกด้วย
สายตาที่หวังตุ้นมองเซี่ยหงส์ยิ่งทำให้หวังอิงโกรธแค้นเหลือเกิน