ที่พำนักของตระกูลจี้อยู่ไกลกว่าเรือนรับรองของตระกูลลู่สักหน่อย
รถวัวของจี้จานพาเซี่ยหงส์ลงจากตัวรถเมื่อผ่านหน้าเรือนใหญ่ตระกูลลู่ เขาย่อมไม่ลงมือผูกเซี่ยหงส์ไปสั่งสอนที่บ้านจริง ๆ หรอก
สถานการณ์ในเจี้ยนคังบัดนี้คือดาบอยู่บนคมธนู ยามเช่นนี้คือกาลแห่งที่เซี่ยหงส์จะได้แสดงความสามารถอันกล้าหาญ
เพียงก้าวลงจากรถ เซี่ยหงส์ยังไม่ทันเดินเข้าประตูเรือนตระกูลลู่ คนรับใช้เก่าก็รีบมากราบทูลว่า มีหนุ่มน้อยนามเสินไท่พาเด็กอายุราวห้าหกขวบมาขอพบ
เมื่อได้ยินสองคำว่าเสินไท่ หัวใจของเซี่ยหงส์สั่นว้าบ
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าย่อมเป็นคนของตระกูลเสินแห่งอู๋ซิงแน่นอน
“ผู้นั้นอยู่ที่ใด”
“ข้ารับใช้เก่าได้นิมนต์แขกเข้าไปรอที่ห้องประตูแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เรือนขุนนางชั้นสูงของราชวงศ์จิ้นตะวันออกนั้นมีผู้ดูแลศาลาประตูเรือนโดยเฉพาะ
หน่วยงานที่เปิดสำนักงานของตนย่อมตั้งผู้รักษาศาลาประตูเรือนไว้ทำหน้าที่เฝ้ายาม รายงานผู้มาเยือน และตรวจสอบอัตลักษณ์ของผู้ที่เข้าออก ถือเป็นตำแหน่งหนึ่งในสายข้าราชการประจำเรือนอย่างเป็นทางการ
เรือนสำนักซือคงของหวังเต่าก็มีผู้เฝ้าประตูโดยเฉพาะ หรือที่เรียกว่าขุนนางเฝ้าประตู โดยทั่วไปราชสำนักจัดสรรให้ แต่ตระกูลมั่งคั่งชั้นสูงย่อมคัดเลือกบ่าวที่ซื่อสัตย์ที่สุดไว้ทำหน้าที่เฝ้ายามประจำวัน รับบัตรนาม และเปิดปิดประตู
ห้องประตูที่ว่านั้น คือห้องเล็ก ๆ อิสระสองหลังริมประตูใหญ่สองข้าง จัดไว้สำหรับผู้เฝ้ายามพักอาศัย
เซี่ยหงส์รีบก้าวเข้าไปในห้องประตู เห็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบหกเจ็ดยืนอยู่ในห้อง ร่างกายกำยำ สวมเสื้อป่านผ้าป่านสีครามสั้น ๆ ทั้งตัวเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งมรสุม
ข้างกายยังมีเด็กชายวัยห้าหกขวบยืนอยู่ หน้าตาน่ารักน่าถนอม สวมเสื้อป่านเก่าครึ้ม ดวงตาดำกลมโตหรี่แลเซี่ยหงส์อย่างเขินอาย
เมื่อเห็นเซี่ยหงส์ ชายหนุ่มคุกเข่าลงข้างเดียวทันที “เสินไท่ข้าน้อย ขอคารวะท่านเจ้าคุณ”
เซี่ยหงส์รีบเข้าไปประคองให้ลุกขึ้น รีบถามอย่างใจคอไม่ดี “ท่านนายท่านสุขภาพเป็นอย่างไร”