จัดการปัญหาผู้สืบตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว สิ่งที่สองก็คือคณะนาฏศิลป์แห่งภูเขาหลู
ซ่งอี้ติดตามเซี่ยหงส์มาตลอด คณะนาฏศิลป์นี้นางเป็นผู้สร้างขึ้นทีละก้าว บัดนี้เซี่ยหงส์ต้องไปรับตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองที่มณฑลอวี่จาง แต่โรงละครเผิงเจ๋อก็ย่อมไปกับเขาไม่ได้
นักร้องนักฟ้อนในคณะแทบทุกคนล้วนถือเซี่ยหงส์เป็นหลักใจ นายเหนื่อยจะไป พวกนางย่อมอยากตามไปด้วยทั้งคณะ
แต่ฝั่งมณฑลอวี่จางยังไม่มีโรงละคร และโรงละครเผิงเจ๋อก็ทิ้งไว้มิได้
เซี่ยหงส์จึงสั่งให้เรียกตัวซ่งอี้มายังหลังมณฑลของที่ว่าการอำเภอ
“อาอี้ ข้าต้องไปยอวี่จาง การแสดงที่เผิงเจ๋อหยุดมิได้ พวกเจ้าพำนักอยู่ที่นี่แล้วแสดงต่อไปก่อน หยางจวี้จะดูแลพวกเจ้า รอโรงละครในเมืองหนานชางสร้างเสร็จแล้วจะไปรับพวกเจ้าไป เจ้าจงพาน้อง ๆ ฝึกซ้อมบทใหม่ต่อไป และถ่ายทอดบทเก่าแก่บุคคลใหม่ด้วย”
ซ่งอี้ก้มหน้าลง นิ้วทั้งสิบบิดข้อมือเสื้อเบา ๆ แล้วถามว่า “หนานจุนจะเสด็จมารับพวกหม่นเมื่อใด”
เซี่ยหงส์ยิ้มตอบว่า “เร็วก็สามเดือน ช้าก็ครึ่งปี”
ซ่งอี้เงยหน้าขึ้น จ้องมองเซี่ยหงส์อย่างเศร้าเลื่อนลอย ปากจะพูดอะไร ทว่าก็กลืนถ้อยคำนั้นคืนกลับไป
ครึ่งปีนี้คือช่วงเวลาที่นางได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มอิ่มและพึงพอใจที่สุดเท่าที่มีชีวิตมา น้อง ๆ ทั้งหลายก็เป็นเช่นกัน พวกนางเอาใจใส่ชีวิตในบัดนี้อย่างสุดหัวใจ
พวกนางมิได้เป็นของเล่นอีกต่อไป หากเป็นมนุษย์ที่มีชีวิต มีหน้ามีตา มีศักดิ์ศรี
ฉะนั้นแม้จะเสียดายเพียงใด นางก็หามีทางที่จะยอมให้คณะนาฏศิลป์เป็นภาระให้หนานจุนไม่
วันที่ 10 เดือน 6 เซี่ยหงส์เดินทางกลับสู่เจี้ยนคังอีกครั้ง
เช่นเดียวกับคราก่อน ครานี้เขามิได้พาหวนเหวินติดตามไปด้วย แต่เซี่ยเหลียงก็ไม่ยอมตามทางเดินอย่างว่างเปล่า ทั้งสองจึงโดยสารเรือราชการของหวังเยว่กลับพร้อมกัน
ครานี้มิได้ขึ้นฝั่งที่ท่าน้ำสือโถว หากแล่นจากแม่น้ำแยงซีเข้าสู่แม่น้ำหวยโดยตรง ตรงไปยังสะพานจูเชว่
สะพานจูเชวี่ยที่พังทลายได้รับการสร้างขึ้นใหม่ สมดุกสมดิกครึกครื้นไปทั้งบริเวณ