เถาผิง
อาหลิ่งเดินสำรวจขึ้นลงไปมาหลายคราแล้ว
นางหลี่นั่งสานรองเท้าแพรบนแท่นนั่งหูหน้าปากถ้ำ กระจาดไม้ไผ่ข้างมือวางรองเท้าแพรไว้สองคู่ คู่ใหญ่กับคู่เล็ก
คู่ใหญ่สำหรับลอร์ดต้งฉี คู่เล็กสำหรับบุตรชายต้งเชิง
ส่วนคู่ที่กำลังสานอยู่นั้น ทำพิเศษให้ท่านชาย รอยเข็มละเอียดลออกว่าคู่อื่นหลายเท่า
ชนพลัดถิ่นที่ออกไปแสวงหาน้ำผึ้งในภูเขาก็เดินทางกลับราย ๆ ช่างฝีมือและคนรับใช้จากป้อมปราการก็กำลังวุ่นวายกับงานของตน
อีกไม่กี่วิญาณนาฬิกาเมื่อพวกเขากลับสู่ป้อมปราการ นางหลี่จะฝากรองเท้าแพรเหล่านี้ให้พวกเขานำกลับไปส่งถึงบ้าน ไว้ใส่ในเทศกาลปีใหม่
และยังจะได้ฝากค่าจ้างรายเดือนที่ท่านชายเซี่ยหงส์จ่ายล่วงหน้าให้นางกลับไปพร้อมกันด้วย
เมื่อเห็นอาหลิ่งยืนเท้าคางมองทางเขาภูเขาอีกครั้ง นางหลี่ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "อาหลิ่งเป็นห่วงท่านชายรึไม่"
อาหลิ่งหันกลับมามองนางหลี่ ริมฝีปากขยับแต่ไม่มีเสียงพูดออกมา จึงหมุนตัวกลับเข้าไปในถ้ำ แต่ผ่านไปเพียงชั่วครู่ก็แอบโผล่หัวออกมาอีก
ปลายเข็มของนางหลี่หยุดค้างบนพื้นรองเท้า นางปลอบว่า "วางใจเถิด ท่านชายจะไม่เป็นอันตรายหรอก"
กำลังพูดกันอยู่ ก็ได้ยินใครบางคนตะโกนว่าท่านชายเซี่ยกลับมาแล้ว
อาหลิ่งรีบวิ่งไป นางหลี่ก็ลุกขึ้นออกไป เห็นรถวัวมาถึงเถาผิงแล้ว และประมุขตระกูลต้งเสวียนก็มาด้วย
อาหลิ่งเห็นต้งเสวียนก็ยิ้มเรียกประมุขตระกูลหนึ่งครา วิ่งไปหาข้างรถวัวแล้วโค้งคำนับท่านชายเซี่ยหงส์อย่างยิ้มแย้ม "ท่านชายกลับมาแล้วรึ ข้าได้ทำน้ำแข็งหวานรอท่านชายอยู่"
เซี่ยหงส์ยิ้มพยักหน้า อาเหิงรีบลากอาหลิ่งไปข้าง ๆ แล้วก้มกระซิบกัน
ต้งเสวียนแอบแปลกใจในใจ อาหลิ่งมีนิสัยเงียบขรึมมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยคิดว่าขึ้นเขามาไม่กี่สิบราตรี จะเปลี่ยนไปเสียคนละคน
ดูเหมือนท่านชายเซี่ยจะปฏิบัติต่อหล่อนทั้งสองดีนักหนา
ถ้าหากเป็นเมื่อวันนี้ที่ผ่านมา เขายังหลงฝันว่าบุตรีทั้งสองของตระกูลจะได้เป็นน้องรองหอมของท่านชายเซี่ยหรือไม่ ซึ่งจะเป็นแรงช่วยเหลืออันใหญ่หลวงแก่การยกฐานะตระกูลต้งในไช่ซาง