ยามราตรี ณ สะพานจูเช่อ
เซี่ยหงส์กับเหลียงหนูแต่งกายเป็นบ่าวรับใช้ ทั้งคู่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อผ้าฝ้ายสีครามเก่ากึ่งเก่าขาดสั้น
หวังเต่า หลู่หวาน และซือหม่าเช่า ทั้งสามมาส่ง
หลู่หวานไม่ยอมเห็นด้วยกับการที่เซี่ยหงส์จะไปเสี่ยงอันตรายอยู่ร่อยไป “ข้ารู้ว่าเจ้ากล้าหาญนัก แต่ถ้าเจ้าเกิดอันตรายขึ้นมา เมืองเจี้ยนคังก็สิ้นสุดกันพองนั้น”
เซี่ยหงส์เบิกบานใจ มองหลู่หวาน “ท่านลุงกังวลว่าเมืองเจี้ยนคังจะสิ้นสุด หรือว่าข้าจะตายกันแน่”
หลู่หวานโกรธเกรี้ยว “ไอ้หนูบัดซบ!”
หวังเต่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “ท่านหลู่ซื่อเหยา เฟิ่งจื้อกำลังจะเป็นลูกเขยครึ่งคนของตระกูลหวังข้า ไม่ต้องเป็นห่วง”
หลู่หวานโกรธจนตัวสั่น “หวังเม่าหง! ธิดาตระกูลหวังหาคู่ควรกับเฟิ่งจื้อมิได้ มีแต่ธิดาตระกูลหลู่ข้าเท่านั้นที่จะคู่ควร”
ซือหม่าเช่าแลหวับวาบ ถอนใจในใจ
ตระกูลชั้นนำทั้งจากเหนือและใต้เข้ามาแย่งชิงหนานจุนจากตระกูลชั้นสอง หากเล่าให้ใครฟังคงไม่มีใครเชื่อ
แต่ไม่รู้เลยว่าตระกูลซือหม่าข้าก็วางแผนกับเซี่ยเฟิ่งจื้อเช่นกันนะ
ฝ่าบาทพูดถูกแล้ว ขุนนางทั้งราชสำนักไม่เท่าลูกชายคนเดียว ตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นมีเซี่ยเฟิ่งจื้อ ย่อมเป็นลางแห่งความเจริญรุ่งเรือง
ก่อนเดินทาง เซี่ยหงส์ประสานมือคำนับซือหม่าเช่า “ท่านอ๋อง หากข้าไม่กลับมาภายใน 3 วัน ขอให้ท่านไท่เจินกงรับผิดชอบดูแลกำแพงเมืองเจี้ยนคังแทนทั้งหมด ขอเพียงจดจำไว้ว่า ห้ามยกทัพออกโดยง่าย ให้ตั้งมั่นรอกำลังเสริม!”
ซือหม่าเช่าบีบมือเซี่ยหงส์แน่น “เปิ่นหวังจะรอฟังข่าวดี”
หวังหูจือก็กล่าวลาหวังเต่า จากนั้นทั้งสามขึ้นสู่เรือเร็วลำหนึ่ง
เซี่ยหงส์เปลี่ยนโฉมหน้าโดยเฉพาะ แปะหนวดปลอม และพันศีรษะด้วยผ้าสีเทา ส่วนเหลียงหนูถือดาบหัววงติดเอว
หวังหูจือสวมเสื้อคลุมสีดำ ทั้งสามเดินทางไปตามสะพานจูเช่อไปทางทิศตะวันตก อีกไม่นานก็หายลับไปในความมืดมิดแห่งราตรี ผู้พายเรือคือหน่วยมือสังหารสองคนของตระกูลหวัง ตลอดทางพายเรือเร็วราวกับเสียงพายไม่ปรากฏในน้ำแม้แต่น้อย