รุ่งเช้าวันรอง เซี่ยคุนก็ลงจากภูเขา
เซี่ยหงส์พาเซี่ยซ่างส่งถึงปากทาง ส่วนเก๋อหงยังไม่ตื่นจึงมิได้มาส่ง
ก่อนขึ้นรถ เซี่ยคุนยืนนิ่งอยู่หน้ารถวัว แล้วหันกลับมามองเซี่ยหงส์หนึ่งครั้ง จากนั้นก็เหลือบมองเซี่ยซ่างที่ยืนอยู่เบื้องหลังเซี่ยหงส์
เซี่ยซ่างห้อยมือยืนสงบ ขอบตาแดงจาง ๆ
“จงตามพี่ชายเจ้าให้ดี”
พูดจบ เซี่ยคุนก็ขึ้นรถ รถวัวค่อย ๆ เคลื่อนจากไป
เซี่ยหงส์จ้องมองรถวัวจนลับตา จึงหันกลับมายิ้มกว้างให้เซี่ยซ่างจนเห็นฟันขาวเรียงร้อยแถวงาม “เด็กน้อย เจ้าย่อมหล่นเข้าเงื้อมมือข้าเสียแล้ว”
เซี่ยซ่างมองเซี่ยหงส์ด้วยความหวาดกลัว “พี่ใหญ่จะทำอะไร”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
เซี่ยหงส์ไม่เอ่ยอีก หันหลังเดินกลับคฤหาสน์นอกไป
พอตื่นแล้ว สิ่งแรกที่เก๋อหงทำคือแช่อาบน้ำ ท่านเก๋อเซียนเฒ่านั้นแทบถือคฤหาสน์นอกของเซี่ยหงส์เป็นเรือนอาบน้ำเสียแล้ว
เสร็จการมื้อเช้า เก๋อหงก็ไม่เกรงใจ เก็บรวบรวมของกินของใช้จนเป็นถุงใหญ่แล้วสั่งบ่าวชราแบกกลับกระท่อมสาหร่ายของตน โดยว่าไว้ว่าพรุ่งนี้จะมาอีก
เซี่ยหงส์ได้แต่หัวเราะขำจนน้ำตาเกือบไหล
การปรากฏตัวของเขาดูเหมือนจะเปิดวาล์วบางอย่างบนตัวเก๋อเซียนเวิงขึ้นมาจริง ๆ
ประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่า เก๋อหงมีความรู้ทั้งสายอักษรและสายปฏิบัติ ปรารภนอมต่อความจริง และโดยธรรมชาติจิตใจสะอาดปราศจากสิ่งยั่วยวน แทบไม่มีสิ่งภายนอกใดรบกวนใจได้
ตระกูลเกอแห่งตันหยางแม้มิใช่ตระกูลสูงสุด แต่มีอิทธิพลในแคว้นเจียงตงอย่างมหาศาล ยุคง่อกับเป็นตระกูลผู้ดีอย่างแท้จริง เก๋อหงในฐานะทายาทสายสกุลมั่งคั่งกลับต้องตกต่ำตั้งแต่ยังเยาว์ รูปโฉมธรรมดาจนรู้สึกด้อยค่าในใจ กระทั่งได้พบเซี่ยหงส์ เขาจึงรู้สึกว่าได้พบผู้ร่วมทางแท้จริง
เขาสัมผัสได้ว่าเซี่ยหงส์มีความเคารพต่อเขาเป็นพิเศษ แม้ความเคารพนั้นยังเหนือกว่าใคร ๆ ทั้งปวง รวมถึงเซี่ยคุนด้วย