“สวรรค์เอ๋ย ลืมตาขึ้นมาดูหน่อย ฟาดไอ้คนอกตัญญูให้ตายไปเสีย!”
“ตระกูลจ้าวของฉันอุตส่าห์เลี้ยงมันมาตั้ง 17 ปี มันกลับแว้งกัดคนที่มีพระคุณ คนแบบนี้สมควรถูกฟ้าผ่าตาย!”
“กล้าทุบตีปู่ ย่า และอาของตัวเอง ช่างกำเริบเสิบสานจริง ๆ สมแล้วที่เป็นลูกไม่มีพ่อ เป็นเด็กนอกคอก!”
“ฉันขอสาปให้มันสำลักน้ำตาย เดินสะดุดล้มตาย ขึ้นเขาก็ถูกหมาป่ากัดตาย ลงน้ำก็จมน้ำตาย ให้ตายแบบศพไม่ครบชิ้น!”
“ไอ้เด็กสารเลวแบบนี้ มีสิทธิ์อะไรมาอยู่บนโลก!”
“ตระกูลจ้าวของฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มาเจอคนใจดำอำมหิตแบบนี้ ฉันขอสาปให้มันอายุไม่ถึง 18 ปี...”
หลี่ซิ่วผิงได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็หน้าซีดเผือด คำสาปแบบนี้ชั่วร้ายเกินไปจริง ๆ
แววตาจ้าวจื้อหัวเต็มไปด้วยจิตสังหาร นังแก่ไม่ตายเอ๊ย คิดว่ามีแต่แกคนเดียวที่ด่าคนเป็นหรือไง
เขาก้าวออกจากห้องทันที แววตาดุดัน
หญิงชราที่กำลังด่าอย่างเมามันตกใจจนถอยกรูดไปหลายก้าว ลูกชายทั้งสามคนไม่อยู่บ้าน ไอ้เด็กสารเลวนี่กล้าลงมือทำร้ายคนจริง ๆ ด้วย
ตอนนี้ใบหน้าของนางยังบวมอยู่ ฟันก็หายไปซี่หนึ่ง
“นังแก่ไม่ตาย เมื่อกี้ด่าใครอยู่?”
“อยากให้สวรรค์ลืมตาใช่ไหม งั้นก็ให้สวรรค์ลืมตาดูให้ชัด ๆ!”
“พวกคนแก่ใกล้ลงโลง รวมหัวกันบีบบังคับครอบครัวฉัน คิดจะแย่งงานชั่วคราวที่พ่อฉันเอาชีวิตแลกมา!”
“สวรรค์เอ๋ย มองให้ดีนะ ถ้าฉันพูดโกหกแม้แต่คำเดียว ออกไปข้างนอกก็ขอให้ล้อรถทับฉันจนแบนเป็นเนื้อบด!”