หมู่บ้านชิงเหอ เมื่อเทียบกับกระท่อมหลังอื่นที่ดูเป็นระเบียบและเรียบง่าย บ้านหลังนี้กลับดูเหมือนสร้างขึ้นอย่างลวก ๆ
เห็นได้ชัดว่ามือใหม่ลงมือสร้างเอง รั้วไม้ไผ่ล้อมไว้อย่างง่าย ๆ มีโถงกลางหนึ่งหลัง ห้องนอนหลักสองห้อง และเตาหนึ่งเตา ส่วนส้วมก็สร้างขึ้นอย่างตามมีตามเกิดในมุมมืด ทุกแห่งล้วนเผยให้เห็นความยากจน
ยังดีที่บ้านหลังซอมซ่อแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างไกล ไม่มีเพื่อนบ้านอยู่ติดกัน จึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีคำนินทาลอยมาถึงหู
เวลานั้น ชายคนหนึ่งในเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบเดินออกมาจากในบ้าน เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม พลางสังเกตว่าฝนใกล้จะตกแล้ว แต่กลอนประตูยังไม่ขยับ
“ไม่รู้ว่าพี่รองเจออะไรระหว่างทางหรือเปล่า ฟ้าจะมืดแล้ว ยังไม่กลับมาอีก”
ซูเยว่เซียนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปในครัว หาขิงมาเตรียมน้ำแก้หนาวไว้ก่อน
ฝนค่อย ๆ โปรยลงมา หยดกระทบหลังคามุงหญ้าดังซู่ซ่า
จู่ ๆ กลอนประตูก็ถูกเคาะอย่างแรง ซูจิงเซี่ยนติดธุระจนปลีกตัวไม่ได้ ซูจิงเซี่ยนจึงรีบปราดออกไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว
คนที่ยืนอยู่ด้านนอกเปียกโชกไปทั้งตัว เสื้อคลุมตัวนอกหายไปไหนไม่รู้ เผยให้เห็นรูปร่างสูงโปร่ง
ปอยผมดำขลับเปียกลู่แนบแก้ม งามเย้ายวนชวนใจหวั่นไหว
“หลีโจว ทำไมถึงอยู่ในสภาพนี้?”
ซูจิงเซี่ยนขมวดคิ้ว ใบหน้าหล่อเหลาหม่นคล้ำลงเล็กน้อย
เขาเรียกอีกฝ่ายเข้ามาก่อน แต่ซูหลีโจวกลับมีท่าทีอึกอัก
อีกฝ่ายอ้ำอึ้งอยู่นาน สุดท้ายก็เหมือนยอมแพ้ แล้วเผยให้พี่ใหญ่เห็นคนที่ห่อหุ้มมิดชิดอยู่ด้านหลัง
หยวนฉือกำลังดึงชายเสื้อด้านหลังของซูหลีโจวอย่างระมัดระวัง พอถูกดันออกมา นางก็เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ดวงตากลมโตชุ่มฉ่ำสบเข้ากับชายคิ้วเข้มตาโตที่ยืนอยู่ในประตู
ซูจิงเซี่ยนชะงักงัน คนตรงหน้าเผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง รูปร่างเล็กบอบบาง สวมรองเท้าที่ไม่รู้ทำจากวัสดุใดอย่างมั่นคง เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องตรงช่วงหน้าแข้ง
สตรีหรือ?!
“เจ้า—” ลูกกระเดือกของซูจิงเซี่ยนขยับ เขาดึงนางเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนกวาดตามองรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง แต่ไม่พบคนต้องสงสัยแต่อย่างใด