ความทรงจำสุดท้ายของหยวนฉือคือ ตอนปั่นจักรยานแล้วเผลอเหยียบฝาท่อที่ปิดไม่สนิท จากนั้นเธอก็ร่วงลงไปอย่างอิสระ
“อ๊ากกกก—หน้าฉัน!” เธอรีบยกแขนขึ้นบังหน้า กลัวว่าจะพุ่งลงไปไถลครูดกับพื้นแข็ง ๆ จนสันจมูกโด่ง ๆ ของเธอกลายเป็นเหมือนกะโหลกหรือไง!
แต่แล้วก็มีเสียงตูม เธอไม่ได้กระแทกพื้น กลับจมลงไปในน้ำในชั่วพริบตา
ก่อนหมดสติ เธอคิดได้เพียงว่า ในเมืองใหญ่จะมีแม่น้ำโผล่มาจากไหนกัน?!
แล้วยังฝาท่อบ้า ๆ นั่นอีก!
แคว้นต้าเซิ่งมีผู้ชายมากกว่าผู้หญิง บ้านใดมีลูกสาวก็มีคนมาสู่ขอเป็นพัน บ้านหนึ่งมีภรรยาร่วมกันหลายคนจึงเป็นเรื่องแพร่หลาย
ชายคนใดในบ้านอายุครบ 25 ปีแล้วยังหาภรรยาไม่ได้ ต้องเสียภาษีคนโสดตามจำนวนชายโสดคนอื่น ๆ หากผ่านไป 2 ปีแล้วยังไม่มีภรรยา ทางการจะจับคู่ให้โดยบังคับ
ผู้ที่ถูกจับคู่ให้ไม่สำเร็จจะถูกห้ามแต่งงานไปตลอดชีวิต
“พี่ใหญ่ ไม่อย่างนั้นพวกเราหนีไปกันเถอะ” เสียงอ่อนโยนดุจหยกดังขึ้นในกระท่อมไม้สลัว ร่างในชุดผ้าหยาบสีซีดจากการซัก แม้จะดูสง่างามโดดเด่นและรูปร่างสูงโปร่งหล่อเหลา
ซูเยวี่ยเซียนขมวดคิ้วเข้มเล็กน้อย ใบหน้างามราวภาพวาดเต็มไปด้วยความโศกเศร้า “อีกครึ่งเดือน พี่ก็จะถูกจับคู่แต่งงานแล้ว”
ผู้ที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่นั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เพียงตัวเดียวในบ้านอันว่างเปล่า เสื้อแขนสั้นสีน้ำตาลปกปิดกล้ามอกแน่นเต็มไม่ได้ ใต้แขนเสื้อที่พับขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากคมดาบทั่วแขน ดูน่าสยดสยอง
แต่ใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพลงมาจุติกลับแตกต่างกับรูปร่างสูงใหญ่โดยสิ้นเชิง ทั้งที่หน้าตาราวคุณชายสูงศักดิ์ กลับมีรูปร่างอย่างคนขายเนื้อในชนบท
ซูจิงเซี่ยนจิบชาคุณภาพต่ำ รสขมแผ่ซ่านทั่วปาก
เขาวางถ้วยลงเบา ๆ ดวงตาลุ่มลึกหลุบต่ำ น้ำเสียงหม่นหมอง “พี่ใหญ่ทำให้พวกเจ้าต้องลำบาก พรุ่งนี้...พวกเราแยกบ้านกันเถอะ”
กฎหมายที่บังคับใช้อยู่ในตอนนี้กำหนดให้หนึ่งบ้านมีภรรยาได้คนเดียว หากพี่น้องไม่อยากมีภรรยาร่วมกัน ก็สามารถแยกบ้านแล้วแยกย้ายกันไปได้ นี่เป็นทางออกให้ครอบครัวที่มีชายอายุเกินเกณฑ์
“พี่ใหญ่!” แม้แต่ซูเยวี่ยเซียนผู้แสนอ่อนโยนก็ยังอดขุ่นเคืองไม่ได้ น้ำเสียงหนักแน่น “รอพี่รองกลับมา พวกเราก็เก็บข้าวของหนีเข้าป่าลึกกันเถอะ”