“ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว!”
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าการที่อีกฝ่ายฟื้นขึ้นมาได้เสียที เป็นกำลังใจให้หยวนฉือมากแค่ไหน
รอบตัวมีหญ้าขึ้นหนาทึบ ต้นไม้ก็สูงใหญ่ สำหรับหยวนฉือที่อยู่ใกล้โคนต้นไม้แล้ว ที่นี่แทบจะเหมือนป่าดงดิบขนาดมหึมา
ใครจะรู้ว่ารอบ ๆ จะมีสัตว์อะไรโผล่ออกมาหรือเปล่า
ถ้าเป็นสัตว์กินพืชก็ยังดี แต่ถ้าเป็นสัตว์กินเนื้อล่ะ เธอจะหนีดีไหมนะ หรือหนีดี?
ถึงอย่างไร ยังมีคนเจ็บร่างสูงใหญ่ติดมาด้วยอีกคน
หนีไปก็รู้สึกผิด
แต่ถ้าไม่หนี แล้วถูกสัตว์ป่ากินก็เป็นเรื่องน่ากลัวมากเหมือนกันนะ
หยวนฉือคิดฟุ้งซ่านอย่างเบื่อหน่ายอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็รอจนคนที่เธอต้องพึ่งพาฟื้นขึ้นมาได้
เซียวหลิงลืมตาขึ้น ก็เห็นคนที่แทบจะเรียกได้ว่ามีน้ำตาคลอเบ้าอยู่ตรงหน้า
หยวนฉือถอดหน้ากากออกแล้ว ใบหน้าขาวผ่องราวเครื่องเคลือบมีดินเปื้อนอยู่เล็กน้อย เผยให้เขาเห็นอย่างเปิดเผย
ริมฝีปากแดง จมูกโด่งงาม ปลายจมูกขยับเบา ๆ ขณะริมฝีปากขยับพูด น้ำเสียงเจือสะอื้น ยิ่งทำให้ดูน่าสงสาร
เซียวหลิงสายตาดีมาก จึงเห็นใบหน้าของคนที่อยู่ในเงาได้ชัดเจน ผิวหน้าไร้เครื่องสำอางแม้แต่น้อย เป็นหน้าสดอย่างแท้จริง
ทำให้เขานึกถึงคำว่าแต่งหน้าให้เหมือนไม่แต่ง ที่ลูกพี่ลูกน้องหญิงชอบพูดถึงอยู่บ่อย ๆ
ตอนนั้นเขายังเคยหัวเราะเยาะอยู่เลยว่า ในเมื่อเลือกแต่งหน้าแล้ว ทำไมถึงยังอยากให้ดูเหมือนไม่แต่งอีก?
เขาไม่เข้าใจเลยว่าการแต่งหน้าให้เหมือนไม่แต่งคืออะไร แต่งหน้าแล้วก็ต้องให้เห็นสิว่าแต่งหน้าไม่ใช่หรือ?
ตอนนี้เขาเข้าใจขึ้นมาทันที
ที่แท้การแต่งหน้าให้เหมือนไม่แต่งที่ลูกพี่ลูกน้องหญิงพูดถึง ก็คืออยากได้ผลลัพธ์แบบนี้นี่เอง
งามอย่างไร้เครื่องประทินโฉม
คำนี้ช่างเหมาะกับเธออย่างสมบูรณ์แบบ