การที่พวกโจรภูเขาจะก่อความวุ่นวายภายใน หลินเฉินไม่สนใจแม้แต่น้อย เพียงแค่บังเอิญโยนต้นหลิวลงไปแล้วเติบโตเท่านั้น
คราวนี้เป้าหมายของเขาบรรลุแล้ว
เพียงถอยห่างออกไปก็พอ
ทว่าอย่างไรเสีย เขาก็ยังเกิดความเมตตาขึ้นมา จึงช่วยจางเทียนเสวี่ยเอาไว้
หลินเฉินเองก็จนปัญญา แต่ในเมื่อช่วยไปแล้ว เขาย่อมไม่ถึงกับเสียใจ อีกทั้งหากระมัดระวังและรอบคอบในทุกเรื่อง ก็น่าจะไม่ทำให้จางเทียนเสวี่ยจับพิรุธได้
หลินเฉินแบกจางเทียนเสวี่ยวิ่งตะบึงไปตลอดทาง ทะลุผ่านป่าหิน พลางเปลี่ยนทิศทางอยู่ตลอดเวลา
แม้พวกโจรภูเขาจะคุ้นเคยกับภูมิประเทศแถบนี้ดี แต่ก็ยังถูกหลินเฉินสลัดทิ้งจนได้
อาศัยฤทธิ์ยาระเบิดเลือดขั้นสี่ยังไม่จางหาย หลินเฉินแบกจางเทียนเสวี่ยหายเข้าไปในหุบเขา
ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ดวงอาทิตย์กำลังลับเหลี่ยมเขา อีกทั้งในหุบเขายังเต็มไปด้วยป่าทึบ ทำให้มืดสลัวไปนานแล้ว
ที่นี่อยู่ใกล้เขตที่สัตว์อสูรเคลื่อนไหวแล้ว และยามค่ำคืนมักเป็นช่วงเวลาที่สัตว์อสูรดุร้ายออกมา หลินเฉินไม่คิดจะเข้าไปลึกกว่านี้
หลินเฉินค้นหาถ้ำบนเขาที่ซ่อนเร้นแห่งหนึ่ง ตั้งใจจะพักผ่อนที่นี่คืนนี้ แล้วค่อยจากไปในยามเช้า
ส่วนจางเทียนเสวี่ยนั้น
พรุ่งนี้ก็แยกทางกัน!
เมื่อเข้าไปในถ้ำ หลินเฉินก็โยนจางเทียนเสวี่ยลงกับพื้นโดยไม่คิดถนอมบุปผาแม้แต่น้อย ทำให้นางร้องด้วยความเจ็บ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา เห็นได้ชัดว่าการกระแทกพื้นเมื่อครู่นั้นเจ็บไม่น้อย
“เจ้าจะเบามือหน่อยไม่ได้หรือ ข้าเป็นคนนะ ไม่ใช่สิ่งของ?” จางเทียนเสวี่ยร้องขึ้น
นางค่อนข้างขุ่นเคือง
แต่ไม่กล้าพูดเสียงดัง เพราะเกรงว่าจะมีคนตามหาพบ
ส่วนหลินเฉินไม่สนใจนางแม้แต่น้อย
การช่วยจางเทียนเสวี่ยนั้นเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นโดยสิ้นเชิง หลินเฉินจะมีอารมณ์ไปสนใจนางได้อย่างไร?